ဘဝခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်၌

မိန်းကလေးတွေဟာ လိင်မှုရေးရာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူတို့ရဲ့စိတ်ဆန္ဒကို ဖော်ထုတ်လေ့ မရှိပါဘူး။ ချစ်သူ၊ အိမ်ထောင်ဘက်ကိုတောင် အသိပေးလေ့မရှိသလို အချို့အကြောင်းအရာတွေကို မိန်းမချင်းတောင် အသိပေးလေ့ မရှိပါဘူး။ ဒီတော့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အထိ သူတို့ဘဝရဲ့ အမှောင်ခန်းထဲက အဖြစ်အပျက်နဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို အတွင်းကျကျ သိနိုင်တဲ့သူနည်းပါတယ်။ တကယ်လို့ ကာယကံရှင် တစ်ယောက်ယောက်က ဖွင့်ဟပြောဆိုမှသာ…။

---

ကျွန်မ အိမ်ထောင်မကျခင်အထိ အပျိုစစ်စစ်ပါ။ ကျွန်မမှာ အစ်မတစ်ယောက်နဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ အစ်မရော အစ်ကိုပါ အိမ်ထောင်ကျပြီးပါပြီ။

လင်မယားတွေ အတူနေကြတာကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာ ကျွန်မ အသက် ၁၅ နှစ်မှာပါ။ အစ်မအကြီးဆုံးက သူ့အသက် ၂၅ နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ကျပါတယ်။ သူ့မင်္ဂလာဆွမ်းကျွေးကို အိမ်မှာပဲ လုပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က အိမ်မှာပဲ ဆက်နေပါတယ်။ ကျွန်မခဲအိုက အခြားမြို့ကပါ။ သူတို့လင်မယားအတွက် ကျွန်မတို့ အိပ်တဲ့အခန်းကို ပေးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက စာကျက်တဲ့အခန်းမှာ ပြောင်းအိပ်ရပြီး အဲ့ဒီအခန်းမှာ အိပ်တဲ့အစ်ကိုကတော့ ဘုရားခန်းမှာ ထွက်အိပ်ရပါတယ်။

အစ်မရဲ့အခန်းမှာ ကုတင်အသစ်၊ မွေ့ယာအသစ်တွေနဲ့ ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကြမ်းမှာပဲ အိပ်ရာခင်းပြီး အိပ်ပါတယ်။ ဆွမ်းကျွေးပွဲပြီးတော့ ပင်ပန်းပြီဆိုပြီး စောစော အိပ်ရာဝင်ကြပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ လက်ဖွဲ့စာရင်း ပြီးသည်အထိလုပ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ လင်မယား အတူအိပ်တာ၊ လိင်ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အတူအိပ်ရင် ကလေးရတယ်လို့ပဲ မှတ်နေတာပါ။

ခြေလက်ဆေး၊ မျက်နှာသစ်ပြီး အစ်မတို့အခန်းရှေ့ ဖြတ်လျှောက်တော့ သူတို့အခန်း မီးမပိတ်သေးတာ သတိထားမိပါတယ်။ ကျွန်မ အိပ်ရာဝင်တော့ သူတို့အခန်းက တီးတိုးစကားသံ ကြားရတဲ့အပြင် လှုပ်ရှားသံတွေပါ ကြားရတဲ့အတွက် ဘာလို့ မအိပ်ကြသေးတာလဲလို့ တွေးမိပါတယ်။ တစ်ဆက်တည်း အခန်းပြင်ပေးတုန်းက ကျွန်မတို့အခန်းနံရံက ပိုးဖောက်ထားတဲ့ အပေါက်ကလေးတစ်ခု ရှိတာကို သတိရမိပါတယ်။ သေးသေးလေးပါ။ အမှောင်ထဲမှာ အဲ့ဒီအပေါက်ကလေးကို ထပြီးရှာတော့ အလင်းရောင်မြင်ရတာမို့ သိပ်မရှာလိုက်ရပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ အစ်မတို့အခန်းဘက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အစ်မတို့ကုတင်က အခန်းရဲ့ အခြားတစ်ဖက် နံရံကိုကပ်ပြီး ပြင်ပေးထားတာပါ။ ကျွန်မဘက်က ကြည့်တော့ ကုတင်ကို ကောင်းကောင်းမြင်ရပါတယ်။ အခန်းထဲက ၄၀ ဝပ်မီးရောင်အောက်မှာ အစ်မနဲ့ ခဲအိုတို့ လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်ရပါတယ်။ ခြင်ထောင်ကို ချမထားသေးပါဘူး။ အစ်မရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစား လုံးဝမရှိပါဘူး။ ခဲအိုကတော့ အပေါ်ပိုင်းမှာ စွပ်ကျယ်အဖြူဝတ်ထားပြီး ပုဆိုးကို မဝတ်ထားပါဘူး။

အစ်မက ကုတင်ပေါ်မှာ ခပ်ဆန့်ဆန့် လှဲနေပြီး ခဲအိုကတော့ အစ်မဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။ သူ့ညာဘက်ခြေထောက်က ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးထားပြီး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကတော့ ကုတင်အောက်ကို တွဲလောင်းချထားပါတယ်။ အစ်မရဲ့ပေါင်က သူနဲ့ကွယ်နေပြီး ခဲအိုရဲ့ တင်ပါးပြောင်ပြောင်ကိုပဲ မြင်ရတာပေါ့။

ကျွန်မရင်ထဲ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူသွားပါတယ်။ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်က ကိုယ့်ရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေတာကိုး။ ရှက်ရွံ့မိပေမဲ့ ကိုယ်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ မသိနိုင်တာ သေချာတာကတစ်ကြောင်း၊ သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြသလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားတာကတစ်ကြောင်း ဆက်ပြီး ချောင်းကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။

ခဲအိုက အစ်မရဲ့ နို့တွေကိုကိုင်ပြီး နမ်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သေသေချာချာ ကြည့်တော့ နို့သီးခေါင်းကို သူ့ပါးစပ်နဲ့ စို့နေတာပါ။ အစ်မက လက်တွေနဲ့ ခဲအိုကို ပွတ်သပ်လိုက်၊ သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်နဲ့ လူးလွန့်နေတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အတန်ကြာတော့ ခဲအိုက ထလာပြီး အစ်မရဲ့ပေါင်တွေကိုကွေးပြီး ကားလိုက်တာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားလည်း တီးတိုးပြောနေကြပါတယ်၊ ဘာပြောတယ်ဆိုတာတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရပါဘူး။ ခဲအိုက ကားလိုက်တဲ့ ပေါင်နှစ်ခုကြား အစ်မရဲ့ ဆီးစပ်နေရာကို ကြည့်နေပြီး သူ့လက်ကလည်း ပေါင်ကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ အစ်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်ကို ခဲအိုက ကြည့်ရှုကိုင်တွယ်နေတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။

အဲ့ဒီမှာတင် ကျွန်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်က ကျုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ အသက်ရှူသံလည်း ပြင်းလာပြီး နို့သီးလေးတွေကို လက်နဲ့ ကိုင်လိုက်မိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်သားသေးသေးတွေက တင်းနေပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်နေတာကို သတိပြုလိုက်မိပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့လို ထိမိတာ စိတ်ထဲ တစ်မျိုး သဘောကျမိပါတယ်၊ ယားတာလည်း မဟုတ်၊ သာယာသလိုလိုပါပဲ။

ခဏနေတော့ အစ်မက သူ့ပေါင်ကို ကွေးလိုက်တယ်။ ပက်လက်ကြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ခဲအိုက အစ်မရဲ့ တင်ပါးနောက်မှာ ခွထိုင်လိုက်တာ တွေ့ရတယ်။ ဘေးတိုက် အနေအထား မြင်ရတာမှာ သူ့ရဲ့လိင်တံကို မပီမသ တစ်ချက်လောက် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဆီးစပ်နဲ့ အစ်မရဲ့တင်ပါး ထိကပ်လိုက်ပါတယ်။ အစ်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်ထဲကို သူ့ရဲ့ လိင်တံကြီး ထည့်လိုက်တာပဲဆိုတာ မှန်းမိတယ်။ အစ်မ နာမလားတော့ မသိ။ သူ့မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့နေတယ်။ ခဏနေတော့ ခဲအိုရဲ့ ခါးက ကော့လိုက်ကွေးလိုက်နဲ့ သူ့တင်ပါးတွေကို လှုပ်လှုပ်ပြီးထည့်တာကို မြင်ရတယ်။

ကျွန်မစိတ်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်မိတယ် မသိဘူး။ ဝတ်ထားတဲ့ ထမီကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်မိတယ်။ သူတို့ လှုပ်ရှားနေတာကို ကြည့်ရင်း ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်ကို ကိုယ်လက်နဲ့ ပွတ်မိတယ်။ ထိလို့ ကောင်းသလိုပဲ။ စိုရွှဲရွှဲ အရည်တွေ စမ်းမိတော့ ရုတ်တရက် လန့်သွားတယ်။ ရာသီများ ဆင်းသလားပေါ့။ ရုတ်တရက် ထိတ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကြားက ဝင်နေတဲ့ လရောင်အောက်မှာ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သွေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခုနက သာယာနေတာတောင် ပျောက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဆက်ပြီး ချောင်းကြည့်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အိပ်သွားကြပြီ။

နောက်တစ်နေ့မနက် မနက်စာစားနေတုန်း ခဲအိုနဲ့ အစ်မတို့ လင်မယား အိပ်ရာထပြီး သူတို့အခန်းက ထွက်လာတယ်။ ဘာမှ မထူးခြားပေမဲ့ ညက ငါ့အစ်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်ထဲ ခဲအိုက သူ့ဟာကြီးကို ထည့်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို နို့သီးခေါင်းလေးတွေ တင်းသွားပြီး မိန်းမကိုယ်က ကျုံ့သွားသလိုပဲ။ ဒါနဲ့ ဟန်မပျက်ထပြီး အိမ်သာထဲ ဆီးသွားချင်လို့ ဝင်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ဝင်လိုက်တယ်။ အိမ်သာခွက်ပေါ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ အမွေးမဲမဲပဲ မြင်ရတာပေါ့။ လက်နဲ့ အသာပွတ်ကြည့်တော့ ခပ်ချွဲချွဲ အရည်ကြည်လေးတွေ စမ်းမိတယ်။

ဒီအရည်တွေနဲ့ပဲ ကွဲကြောင်းကြားကို ပွတ်ကြည့်တော့ ချောကျိကျိနဲ့ ပြောမပြတတ်တဲ့ အထိအတွေ့မျိုးကို ရတာပါပဲ။ နောက် အစေ့နေရာကိုလည်း ပွတ်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်။ မျက်စိအသာမှိတ်ပြီး ပွတ်ကြည့် အရသာခံတာပေါ့။ နောက် စိတ်ထဲမှာ ငါ ယောက်ျားရတဲ့အခါမှာလည်း ငါ့ယောက်ျားက သူ့ဟာကြီးကို ငါ့အပေါက်ထဲ ထည့်မှာပါပဲလားဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဆာ ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်တယ်။ ကလေး ဂျိုတန်းလန်းနဲ့ မြင်ဖူးတော့ အဲ့ဒီဂျိုပုံစံ အရွယ်ကြီးကြီးပဲ နေမှာပေါ့လို့ တွေးမိတာပေါ့။

အဲ့ဒီနေ့ညမှာလည်း အစ်မတို့လင်မယားကို ချောင်းကြည့်မိတယ်။ ညတိုင်းလိုလိုပါပဲ။ သူတို့က တစ်ပတ်ကို ၃၊ ၄ ခါလောက် လုပ်ကြတယ်လေ။ အပြာရုပ်ရှင်ဆိုတာ ကြည့်ဖို့ မလွယ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက အရှင်လတ်လတ် အပြာကား ကြည့်ခွင့်ရနေတာပါပဲ။ အတတ်မျိုးစုံကို သင်ခဲ့ရတယ်ဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူး။

အစောပိုင်းတွေမှာ အစ်မက ပက်လက်၊ ခဲအိုက အပေါ်ကနေ လုပ်တဲ့ပုံစံမျိုးပဲ တွေ့ရတယ်။ သတိထားမိတာက ခဲအိုက ထည့်လိုက်ပြီဆိုရင် အစ်မရဲ့ ပေါင်တွေနဲ့ ဒူးကို ကွေးလိုက်တာပဲ။ (ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း အဲ့ဒီလိုပုံစံကို အလိုလို လုပ်ပေးမိတယ်လေ။) နောက် သူတို့ လုပ်ကြတာ အချိန်ကြာလာပါတယ်။ တော်တော်နဲ့ မပြီးဘူး။ ကျွန်မမှာလည်း မိန်းမကိုယ်က ထွက်လာတဲ့ အရည်နဲ့ အစေ့နဲ့ မိန်းမကိုယ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ပွတ်ပြီး အရသာခံတတ်လာတယ်။ သူတို့ လုပ်ကြပြီဆိုရင် ဒီဘက်အခန်းမှာ ကျွန်မလည်း ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။ ပိုလွတ်လပ်တယ်လေ။ အရည်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကလည်း တင်းလာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ပွတ်ကြည့်ရင် အရမ်းခံလို့ ကောင်းတာပဲ။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီအရွယ်အထိ ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်ကို ကိုယ် သေသေချာချာ မမြင်ဖူးဘူးဆိုရင် ယုံမလား။ ရေချိုးချိန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အခါ၊ နောက် ဆီးသွားတဲ့အချိန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အခါ ရေလောင်းပြီး လက်နဲ့ မှန်းပွတ်လိုက်တာပါပဲ။ ရာသီလာတော့လည်း ဒီလိုပဲလေ။ လက်နဲ့ပဲ ပွတ်ဆေးတာလောက်ပဲ လုပ်ပြီး သေသေချာချာ မကြည့်မိဘူး။

အဲ့ဒါကို မြင်ပြီးမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်ကြည့်ချင်မိတယ်။ အိမ်မှာ လူရှင်းတဲ့နေ့ အခန်းထဲ တံခါးပိတ်ပြီး ကြည့်ရတာလေ။ ပြတင်းပေါက်က ကျနေတဲ့ အလင်းရောင်အောက် အခန်းနံရံကို မှီပြီး ကြမ်းပေါ်မှာ ထိုင်၊ ထမီကို ဗိုက်ပေါ် လိပ်တင်ပြီး ကြည့်ရတာ။ နေမထိ လေမထိတဲ့ ပေါင်ရင်းသားက ဖွေးဖွေးဖြူနေပေမဲ့ အမွေးကြမ်းတွေကြားက အကွဲရာက အတော်ကို မည်းတယ်။ အမွေးကြမ်းတွေကို ဖယ်ပြီးငုံ့ကြည့်တော့ သူငယ်ချင်းတွေပြောတဲ့ စောက်စေ့ဆိုတဲ့ အစေ့ကို မမြင်ရဘူး။ သူ့အပေါ်က အဖတ်ကလေး (အစေ့အိမ်) လေးက ဖုံးနေတယ်။ အောက်မှာတော့ ထူထဲတွန့်ခေါက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်ခုက ကွဲကြောင်းကြားကနေ ခပ်ပါးပါးလေး ပြူးထွက်နေတယ်။ ဘေးအသားစိုင်တွေကို ဖြဲကြည့်တော့ အတွင်းက ပန်းနုရောင် အသားပြင်လေးကို ခပ်ရေးရေး မြင်ရတယ်။ ငုံ့ကြည့်နေရတာ ဇက်ညောင်းလာတဲ့အပြင် ဘာမှ ပီပီသသ မမြင်ရဘူး။

ဒါနဲ့ ကြည့်မှန်လေးတစ်ချပ်ယူပြီး ထောင်ကြည့်ရတယ်။ မှန်ထဲမှာမှ အတွင်းကို ပီပီသသ မြင်ရတော့တယ်။ သိပ်ဖြဲလို့ မရဘူး။ အောက်က အပိုင်းက နာတယ်။ ဆီးသွားပေါက် သေးသေးလေးနဲ့ သူ့အောက်မှာ မိန်းမကိုယ်အဝကို မြင်ရတယ်။ အသားစိုင်တွေနဲ့ အုပ်နေပြီး အပေါက်ကလေးက သေးသေးလေးရယ်။ ဒီဟာလေးထဲ သူတို့ဟာကြီးတွေနဲ့ ထိုးထည့်မှာပါလားဆိုပြီး တွေးမိတော့ ကျုံ့တောင် ကျုံ့မိသွားတယ်။ မျက်စိထဲ ခဲအိုရဲ့ဟာကြီးကို ပြေးမြင်လိုက်မိတာကိုး။ သူ့ဟာကြီးက ကလေးတွေလို မဟုတ်တော့ဘူး။ ထိပ်က ပိုကြီးပြီး အထစ်နဲ့။

တစ်ရက်တော့ သူတို့လုပ်ပုံက ထူးထူးခြားခြားပဲ။ ခါတိုင်း ကုတင်ပေါ်မှာ အလျားလိုက် လှဲပြီးလုပ်ကြတော့ ကျွန်မဘက်က ကြည့်ရင် ဘေးတိုက် အနေအထားနဲ့ မြင်ရတယ်လေ။ အဲ့ဒီအခေါက်က အစ်မက ကုတင်ဘောင်မှာထိုင်ရင်း အဝတ်တွေ ချွတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်တယ်လေ။ ခြေထောက်တွေကို ကုတင်အောက် တွဲလောင်းချလျက်ပေါ့။ ခဲအိုက အဲ့ဒီခြေထောက်တွေကို မလိုက်ပြီး ဖြဲလိုက်တယ်။ အစ်မရဲ့ပုံစံက ပေါင်ကွေးပြီး ကားထားသလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့ဟာကို ပီပီသသ မြင်ရတယ်။ ခဲအိုက အဲ့ဒါကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ လုံးဝမထင်မှတ်တဲ့ အလုပ်ကို သူလုပ်လိုက်တယ်လေ။ အစ်မရဲ့ဟာကို ငုံ့ပြီး နမ်းတာ။ ကျွန်မ လန့်တောင်သွားတယ်။ ဘုန်းတွေဘာတွေ နိမ့်ကုန်မှဖြင့်ပေါ့။ နောက်တော့ နမ်းရုံတင် ဘယ်ကမလဲ၊ ပါးစပ်နဲ့ပါ လျက်နေ၊ စုပ်နေတာကို မြင်ရတယ်။ အစ်မက ခေါင်းလေး ထောင်ကြည့်လိုက်နဲ့ ခဲအို ဆံပင်တွေကို ပွတ်လိုက်နဲ့ပေါ့။ လက်နဲ့ ပွတ်တာတောင် ဒီလောက် ကောင်းတာ၊ လျှာနဲ့ လျက်တယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့လို့ တွေးမိတယ်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲက ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေ ပြောတတ်တဲ့ ကာလသမီးတွေ ပြောတဲ့ “မှုတ်” ပေးတယ်ဆိုတာကို သွားသတိရမိတယ်။ မိန်းမအင်္ဂါကို လေနဲ့ မှုတ်ပေးတယ်လို့ပဲ ထင်မိတာ။ အခုတော့ မှုတ်ရုံတင်မက အားပါးတရ စုပ်နမ်းနေတာကို မျက်မြင်ကြုံနေရပါပြီ။

သူတို့ အဲ့ဒီလို လုပ်နေကြတာ အတော်ကြာပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မြင်ကွင်းမှာ ပေါင်ကို ကွေးထားတဲ့ အစ်မရယ်၊ အဲ့ဒီပေါင်တွေကို ဖိကိုင်ထားတဲ့ ခဲအိုရဲ့ လက်အစုံရယ်၊ သူ့ပေါင်ကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ခဲအိုရဲ့ ဦးခေါင်းနဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး ကျောပြင်ရယ်ကို ကောင်းကောင်း မြင်နေရပါတယ်။ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းဟာ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ကျွန်မမျက်စိထဲက မထွက်ပါဘူး။ အစ်မဆီက တစ်ချက်တစ်ချက် ညည်းသံ ကြားရပြီး ခဲအို စုပ်နမ်းလိုက်တဲ့ ပြွတ်ခနဲ အသံကို တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားရပါတယ်။ အစ်မရဲ့ ခြေသလုံးတွေက တစ်ချက်တစ်ချက် ဆန့်လိုက်ကွေးလိုက် ဖြစ်ပြီး ခြေဖျားလေးတွေက ကုပ်ကုပ်သွားတာလည်း တွေ့ရတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတာလည်း မြင်ရတယ်။

အဲ့ဒီနောက် ခဲအိုက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကုတင်ပေါ် ခွတင်လိုက်ပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ အစ်မကိုယ်ပေါ် မှောက်လိုက်ပါတယ်။ အစ်မကို နမ်းတာလို့ ထင်တာပါပဲ။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နို့တွေကို စိတ်တိုင်းကျ ဆုပ်နယ်ခံရ၊ အနမ်းခံရတယ်ဆိုတာကို နောက်မှ သိပါတယ်။ ခဲအိုရဲ့အောက်က အစ်မရဲ့ ပေါင်ကြားက ယောနိဟာ ပြူးခနဲ ပေါ်လာပြီး စိုရွှဲနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ခုနက တွေ့ရသလို စေ့မနေဘဲ ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ခဲအိုရဲ့ တင်ပါးနှစ်ခုအောက် သူ့ရဲ့ ကပ်နေတဲ့ ဥနှစ်လုံးရယ်၊ တန်းလန်းကျပြီး ရမ်းနေတဲ့ လိင်တံတုတ်တုတ်ရယ်ကို ပီပီသသ မြင်နေရပါတယ်။ အဲ့ဒါကို လက်နဲ့ ကိုင်ပြီး သူ့ထိပ်ဖျားနဲ့ အစ်မဟာကို အထက်အောက် ပွတ်ပါတော့တယ်။

သူတို့တစ်တွေ အလုပ်ကိုယ်စီ ရှုပ်နေကြသလို ဒီဘက်ခန်းက ကျွန်မမှာလည်း ဇာတ်ရှိန်တက်နေပါပြီ။ မလွတ်မလပ် ဖြစ်လို့ ထမီကို ကွင်းလုံးကျွတ် ချွတ်ထားလိုက်တယ်။ ညာလက်နဲ့ ကိုယ့်ရင်သားကို ကိုယ်ပြန်ပွတ်၊ ဘယ်လက်နဲ့ ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်ကို ကိုယ်ပြန်ပွတ်ပေါ့။ ပွတ်လိုက်တိုင်း သာယာမိသလို မိန်းမကိုယ်ကလည်း စိုရွှဲလာပါတယ်။ အရည်ရွှဲနေတဲ့ လက်နဲ့ အစေ့အိမ်နှင့် အဖတ်ကလေးတွေကို ပွတ်လိုက်ရင် ဘယ်လို ကောင်းမှန်း မသိပါဘူး။ ကောင်းလေ အားနဲ့ ဖိပြီး ပွတ်မိလေပဲ။ ခဲအိုက အစ်မဟာကို ပွတ်နေသလို ကျွန်မကလည်း ကိုယ့်ဟာကို ကိုယ်ပြန်ပွတ်မိနေတာပါပဲ။ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက စိတ်ကို ပိုပြီး ထန်လာစေပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခဲအိုက သူ့ဟာကို အစ်မဟာထဲ ပြွတ်ခနဲ ဖိထည့်လိုက်ပါတယ်။ အစ်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ တစ်ချက် ဆန့်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ခဲအိုရဲ့ ကျောပြင်ဟာ ဖားခုံညင်းတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ဟာကလည်း အစ်မဟာထဲ ခပ်သွက်သွက် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေတယ်။ အင်္ဂါနှစ်ခု စပ်ယှက်နေတာကို ကောင်းကောင်း မြင်နေရပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်မလည်း လက်နဲ့ ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်အဝကို ကိုယ်စမ်းကြည့်မိတယ်။ အစေ့အသားစိုင်လေးတွေကို လက်နဲ့ ပွတ်မိတော့ မနေ့ကလို နာတာပြုတာ မဖြစ်တော့ဘဲ အတော်ကို ခံစားရလို့ ကောင်းပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီအပေါက်ထဲ ထိုးထည့်ချင်စိတ် ဖြစ်လာတယ်။ အစ်မဟာထဲ ခဲအိုဟာကြီး ဝင်နေထွက်နေတာကို ကြည့်မိလေလေ၊ ကိုယ့်မှာလည်း အဲ့ဒီလို ဖြစ်ချင်စိတ် ပြင်းပြလေလေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မထည့်ရဲဘူး။ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နိုင်သလို ကိုယ်ယူမဲ့ယောက်ျားကလည်း အပျိုမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ပြဿနာရှာမှာ ကြောက်မိတာပါ။

ခဲအိုက သူ့ဟာကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်နေရာက တဖြည်းဖြည်း မြန်လာပါတယ်။ တစ်ချက်တစ်ချက် အစ်မရဲ့ ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားရပါတယ်။ နောက် အရှိန်နဲ့ ခပ်ပြင်းပြင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ရာက ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လုပ်တာမှာ ဖောင်းခနဲ အသံမျိုး ကြားရတယ်။ အစ်မ နာနေမလားလို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။ နောက် အစ်မကို ဖိသွင်းထားပြီး အစ်မပေါ် မိုးအုပ်ပြီး ငြိမ်သွားပါတယ်။ ခဲအိုရဲ့ အမွေးကြမ်းတွေ ဖုံးနေတဲ့ ဥနှစ်လုံးပဲ မြင်ရပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေကြဟန်ပါပဲ။ အစ်မရဲ့ ဖင်လေးက ကျုံ့ကျုံ့သွားတာ မြင်ရပါတယ်။ ခဏနေတော့ ခဲအိုရဲ့ လိင်တံက ပျော့ခွေပြီး ထွက်ကျလာပါတယ်။ အဖြူရောင် ခပ်ပြစ်ပြစ် အရည်တွေ တောက်ခနဲ ထွက်ကျလာတယ်။

သူက လူချင်းခွာပြီး ထရပ်လိုက်ချိန်မှာ အစ်မကတော့ ခြေထောက်တွေကို ကွေးဖြဲထားလျက်ပုံစံ ကျန်ခဲ့ပါသေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အစ်မရဲ့ ယောနိထဲက အဖြူရောင် အရည်တွေ ပွက်ခနဲ ထွက်ကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

အို… ယောက်ျားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ဟာကို ထည့်ရုံမက ထွက်တဲ့သုတ်ရည်တွေကို ငါတို့ရဲ့ဟာထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့ပါလားလို့ ရုတ်တရက် တွေးမိတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်း မသိပါဘူး။ ရွံသလို၊ မချင့်မရဲ ဖြစ်သလို၊ မကျေနပ်မိသလိုလိုပါပဲ။ ငါ့ဟာလေးလည်း ငါ့ယောက်ျား ထည့်တာတွေနဲ့ ပြည့်ကုန်မှာပဲလို့လည်း တွေးမိပါတယ်။

ဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရဲပါဘူး။ သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးတွေအထဲမှာလည်း ဒီအကြောင်းကို စကားဟဖြစ်တဲ့သူကလည်း မရှိ။ တစ်ခါတလေတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်ချင်သား။ မိန်းမနှာဘူးလို့ ထင်သွားမှာလည်း စိုးရိမ်မိပါသေးတယ်။ မိန်းမချင်း တည့်နေကြရင် ညီအစ်မလို ဖြစ်ကြပေမဲ့ မတည့်ကြတော့ဘူးဆိုရင် ပယ်ပယ်နယ်နယ် အပြစ်ပြောတတ်ကြတာကိုး။

အစ်မတို့ လုပ်ကြတိုင်း ချောင်းကြည့်မိသလို အားတဲ့အချိန်မှာလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စိတ်ကူးနဲ့ ဖြေသိမ့်မိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖက်ခေါင်းအုံးမာမာလေးဟာ စိတ်ဖြေရာပါပဲ။ စိတ်ဖြစ်လာချိန်မှာ သူ့ကို ခွဖက်ထားပြီး ယောနိနဲ့ ပွတ်မိတာပါပဲ။ ထွက်လာတဲ့ အရည်က ဖက်ခေါင်းအုံးမှာ စိုပေါ့။ အများကြီး မဟုတ်တော့ သိပ်မသိသာပါဘူး။

တစ်ခါတလေ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်မင်းသားနဲ့ ဖြစ်တယ်လို့ စိတ်ထဲ မှန်းမိပါတယ်။ သူတို့ဟာကြီးတွေကို မှန်းပေါ့။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို လုပ်တယ်ပေါ့။ စိတ်ထဲ မောလာ၊ ပင်ပန်းသလို ဖြစ်လာရင် ပြီးသွားတာပါပဲ။ ပြောသာပြောရ၊ ခဲအိုရဲ့ဟာကိုပဲ မြင်ခဲ့ဖူးတာပါ။

တစ်ခါတော့ အစ်မက ခဲအိုအပေါ်က တက်ထိုင်တယ်။ ခဲအိုက ခေါင်းအုံးတွေ ကျောမှာခုပြီး ပက်လက်ပေါ့။ သူ့ဟာကြီးက လန်းလန်းလန်းလန်းနဲ့ မတ်နေတာ မြင်ရတယ်။ အစ်မက ခွထိုင်ပြီး သူ့ဟာနဲ့ စွပ်။ အစောပိုင်းတုန်းက သူတို့ သိပ်အဆင်ပြေကြဟန် မတူဘူး။ ဟိုရွှေ့လိုက် ဒီရွှေ့လိုက်နဲ့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာပဲ။ နောက်ပိုင်းတော့ အဆင်ပြေပြေပါပဲ။ စမြင်ဖူးခါစက အပေါ်ကနေ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ထောင်နေတဲ့ ဟာကြီးကို ထိုင်လိုက်ထလိုက်ပဲ လုပ်ရမှာပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းတော့ အစ်မက အသာလေး ခွထိုင်ပြီး သူ့ခါးကို လှုပ်ပြီး တင်ပါးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်တာပါပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်စိတွေမှိတ်၊ ပါးစပ်တွေဟ၊ အသံတွေထွက်ပြီး ဖီလင်တက်နေတာ မြင်ရတယ်။ ခဲအိုက အစ်မနို့တွေကို လှမ်းကိုင်ညှစ်ပေါ့၊ ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းစို့ပေါ့။

တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ် ရောက်တော့ သွယ်သွယ် ဆိုတဲ့ အုတ်ကျင်းဘက်မှာ နေတဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်တယ်။ သွယ်သွယ် က သွက်လက်တယ်၊ ရဲတင်းတယ်။ စကားပြောလည်း ပွင့်လင်းသလို ရည်မွန်တယ်လေ။ တစ်ခါတလေ သူ့အိမ်ကို သွားပြီး စာအတူကျက်ဖြစ်တယ်။ စာကျက်တာ နည်းနည်း၊ စကားပြောတာ များများရယ်ပါ။

သူ့မိဘတွေက ပိတ်ရက်လည်း ဈေးမှာ ဆိုင်ထွက်ကြရတော့ နေ့လယ်နေ့ခင်းဆို သူ့အိမ်မှာ သူ့တစ်ယောက်တည်း ရှိတာကိုး။ ဒီလိုနဲ့ ၃၊ ၄ လလောက် အတူတွဲလာတော့ သူ့အကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း သိလာတယ်။ သူက ရည်းစားလည်း များတယ်။ ကိုးတန်းကတည်းက ရည်းစား စထားဖူးတာတဲ့။ တစ်ရက် အတန်းထဲက ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိသွားတဲ့အကြောင်း အတင်းပြောရာကနေ အဲ့ဒီကိစ္စဘက် ရောက်သွားတယ်။ ရည်းစားထားလို့ အတူချိန်းတွေ့ရင် လူပြတ်တဲ့နေရာမှာ မတွေ့နဲ့၊ အနှိုက်ခံရမယ်ဆိုတာကနေ စတာပါပဲ။ “အဖုတ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူပြောတာပေါ့။

သူ ၉ တန်းတက်တော့ အခြားအခန်းက ရွယ်တူကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ရည်းစားဖြစ်သတဲ့။ ကောင်လေးနဲ့ ကျူရှင်အတူတက်၊ အသွားအပြန်တူရာကနေ စိတ်ကစားပြီးတော့ပေါ့။ ၉ တန်း အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့ကျတော့ ကောင်လေးနဲ့ လျှောက်လည်သတဲ့၊ မင်္ဂလာဒုံပန်းခြံထဲပေါ့။ အိမ်ကိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လျှောက်လည်တယ်လို့ ပြောထားတာပေါ့။ ပန်းခြံကလည်း ပန်းခြံရယ်လို့ မဟုတ်တော့ဘဲ အတွဲတွေချည်းပဲတဲ့။ လူရှင်းတဲ့နေရာမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။ ခြုံတွေဝိုင်းနေတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောရင်းကနေ ကောင်လေးက သူ့ခါးကို ဖက်ထားသတဲ့။

အဲ့ဒီကနေ အင်္ကျီအောက်ကို လက်ထည့်ပြီး ခါးအတွင်းသားကို ပွတ်သတဲ့။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် သူ့ပါးစပ်ကို ဖက်နမ်းသတဲ့။ သူလည်း စတော့ ကြောင်သွားတာပေါ့။ ဒါနဲ့ အတင်းရုန်းကန်ပြီး ဘာညာ လှမ်းဆူတော့ ကောင်လေးက သူ့ကို တောင်းပန်သတဲ့။ သူ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါပေါ့၊ ဆက်မလုပ်ဘူးပေါ့။ သူလည်း သနားသလို ဖြစ်သွားပြီး နမ်းချင် နမ်းဆိုပြီး ခွင့်ပေးလိုက်သတဲ့။ အဲ့ဒီမှာ ဖက်ပြီး နမ်းတော့တာပဲတဲ့။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေဆို နာကျန်ရစ်ခဲ့သတဲ့။

ကောင်လေးက သူ့ကို ပိုက်ပြီးနမ်းရာက လက်က ရင်သားတွေကို ညှစ်သတဲ့။ အညှစ်ခံရရင် ကြီးလာတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးတော့ ကြောက်ပြီး မညှစ်ဖို့ပြောတော့ နမ်းချင်တယ်တဲ့။ သူ့ကြည့်ရတာ ကတုန်ကရီနဲ့တဲ့။ ဒါနဲ့ ဒီထက် ပိုအဆင့်မတက်ရဘူးဆိုပြီး ပြောပြီး ပါလာတဲ့ ထီးကိုဖွင့် ရှေ့ကနေကာ၊ အင်္ကျီနဲ့ ဘရာစီယာကို ပင့်ပြီး နို့ပေးစို့လိုက်သတဲ့လေ။ ငုံပြီး နို့သီးခေါင်းတွေကို စို့တာ အတော်ကြာသတဲ့။ သူလည်း အတော်ကို သဘောကျသွားတယ်။ “နင်လေ ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိဘူး သိလား” တဲ့။

ကျွန်မလည်း သူပြောသမျှကို နားထောင်နေမိတယ်။ မျက်နှာတွေလည်းပူ၊ နားတွေလည်းပူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စပ်စုချင်စိတ်က ပိုပြီး အလေးသာနေတဲ့အတွက် မဟန့်မိတဲ့အပြင် အလိုက်သင့်ပါ ပြောနေလိုက်မိတယ်။

သူတို့ ဇာတ်လမ်းက အဲ့ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး။ စို့ပြီး ပြန်ဟန်မပျက် ပြင်ကြတော့ သူ့ကောင်လေးက ပုဆိုးပြင်ဝတ်တာ ဟိုဟာ တောင်နေသတဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတော့ ချစ်လို့လို့ ပြန်ဖြေသတဲ့။ အပိုတွေ မပြောနဲ့ဆိုပြီး ပြန်ငြိမ်ခိုင်းသတဲ့။ ငြိမ်လို့ မရတော့ဘူး၊ အထဲကဟာတွေ ထွက်သွားမှဆိုပြီး ပြောသတဲ့။ သူကလည်း ငပါးပဲဟာ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်အောင်လုပ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်ရော။ “သူတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကွင်းတိုက်ကြတယ်ဆိုတာ ငါသိနေတယ်လေ” တဲ့။

“ဘာလဲ ကွင်းတိုက်တာ” လို့ မေးတော့ “နင်ကလည်းဟာ ပိန်းလိုက်တာ။ သူတို့ဟာကို သူတို့ဘာသာ ပွတ်ပြီး အရည်ထုတ်ပစ်တာလေ” လို့ ပြောတယ်။ “ဪ…” လို့ပဲ ကျွန်မ ပြောလိုက်မိတယ်။

သူလည်း အပြန်လမ်းမှာ သူ့ဟာကြီးထောင်နေရင် အတူသွားတဲ့သူပါ ရှက်ရမယ်ဆိုပြီး ကွင်းတိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်လို့ ပြောလိုက်တော့ ကောင်လေးက အံ့ဩသွားသတဲ့။ ဘယ်လိုသိသလဲပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ သူလည်း ဆရာမကြီးပုံစံ ဆက်ဖမ်းလိုက်သတဲ့။ ကောင်လေးလည်း သူ့ရှေ့မှာ ကွင်းတိုက်သတဲ့။ ကျွန်မလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဘယ်လို တိုက်သလဲလို့ မေးမိတော့… “လက်နဲ့ပေါ့ဟဲ့” တဲ့။

သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ပုဆိုးကိုလှန်၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ချွတ်သတဲ့။ အဲ့ဒီမှာ သူလည်း ယောက်ျားပစ္စည်းကို အရှင်လတ်လတ် မြင်ဖူးတော့တာပဲတဲ့။

“နင်သိလား ရှေ့က အရေပြားက ပွင့်ပြီး အထဲက ထိပ်ဖူးကြီးက ထွက်လာတယ်” တဲ့။

ကျွန်မမျက်လုံးထဲ ခဲအိုရဲ့ ဟာကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်ယောင်လိုက်မိတယ်။ “အဲ့ဒါကို လက်နဲ့ ဆုပ်ပြီး တိုက်တော့ ခဏနေတော့ သုတ်ရည်တွေ ထွက်ကုန်ပြီး ပြန်ညှိုးသွားရော” တဲ့။ မထွက်လို့ မရဘူးလေ။ “သူက ငါ့ကို လုပ်ချင်နေတာလေ” ဆိုပြီး ပြောတယ်။ “နင် သိလှချည့်လား…” ဆိုတော့ သူ အပြာကားတွေ ကြည့်ဖူးသတဲ့လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်ဖူးသလဲဆိုတော့ တောင်ကြီးက သူ့အမျိုးတွေ အိမ်သွားနေတုန်းက သူ့အစ်ကိုတွေ ခိုးကြည့်တာကို သူတို့ ချောင်းကြည့်တာတဲ့။ သူတို့က သန်းခေါင်ကျော် ငါတို့ အိပ်ချိန်မှ ကြည့်တာဟ၊ “ငါကလည်း ရှူးထွက်ပေါက်ရင်း စပ်စုရာက တွေ့သွားတာပေါ့” တဲ့။

အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြီးတော့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းဝင်ရတယ်။ ဟန်မပျက်ပေါ့။ စကားပြောနေရင်း ဟိုနေရာက စိမ့်ခနဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားလို့ ပြန်ကြည့်ရတာ။ ပင်တီဟာ အတော်လေးကို စိုရွှဲနေတာကို တွေ့ရတယ်။ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေက ပွတ်လိုက်မိတိုင်း မိန်းမောစရာ။ စိတ်ထဲ အတော်အောင့်အီးထားပြီး ညရောက်မှ စိတ်တိုင်းကျ ပွတ်ပစ်လိုက်ရတယ်။

ဆယ်တန်း ကျောင်းတက်တော့ သူတို့ သိပ်လွတ်လွတ်လပ်လပ် မတွေ့ဖြစ်ဘူး။ သူကလည်း အတွေ့မခံရဲဘူးလေ။ မတော်တဆ သူလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ လွန်သွားရင် ပြဿနာဖြစ်မှာကိုး။ သူ့ကောင်လေးခမျာ လက်ကလေးပဲ ကိုင်ရရှာတယ်ပေါ့။ ဆယ်တန်းဖြေပြီး ၃ ရက်လောက်နေတော့ ကောင်လေးက တွေ့ချင်တယ်ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်တယ်။ ဖုန်းကတော့ လူကြီးတွေ မရှိရင် မရှိသလို ပြောဖြစ်ကြ၊ အီစီကလီရိုက်ကြတာကိုး။ သူကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သတဲ့။ ဒီတော့ ကောင်လေးက မလွန်ကျူးရပါစေဘူးလို့ ကတိပေးသတဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ နောက်ရက် ချိန်းလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်လည်း အဲ့ဒီပန်းခြံဘက်ပဲ။

ချိန်းတွေ့ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နှစ်ယောက်စလုံး သိနေကြတော့ သွက်သွက်လက်လက်ပဲတဲ့။ ကောင်လေးက အခင်းတွေဘာတွေ ယူလာသတဲ့။ မုန့်တွေဘာတွေ ဝယ်လာသတဲ့။ ထီးနဲ့ကာပြီး နို့လှန်ပေးတယ်ပေါ့။ ကောင်လေးက စိတ်တိုင်းကျ စို့တော့တာပဲတဲ့။

“ငါ့မှာ ကလေးအမေကျနေတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။ နောက် ဗိုက်ကို နမ်းသတဲ့။ သူ့လျှာနဲ့ ငါ့ချက်ကို ကလိတာများ ယားလိုက်တာတဲ့။ အဲပြီးတော့ ဗိုက်အောက်ကို နမ်းတော့တာပေါ့။ “နင်သိလား.. ငါ့ဟာကလည်း စိုနေပြီ” တဲ့။ ပြီးတော့ ကောင်လေးက ထမီကို ခိုးဖြည်တယ်တဲ့။ သူက သတိမလွတ်တော့ ဆက်ဖြည်လို့ မရဘူး။ သူ့ရင်ဘတ်ကို မျက်နှာကြီးကပ်ပြီး “သွယ့်ဟာကို ကြည့်ချင်တယ်” ဆိုပြီး ပြောသတဲ့။ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ရမယ်နော်လို့ ပြောတော့ ခေါင်းညိတ်တာနဲ့ ပြလိုက်သတဲ့။

“ဟဲ့ ဘယ်လို ပြလိုက်သလဲ” လို့ မေးတော့ “လှန်ပြတာပေါ့ဟ..” လို့ တုံးတိတိ ဖြေတယ်။ နောက်တော့မှ ဆက်ပြောတယ်။ “ဘောင်းဘီကို အရင်ချွတ်ပြီး သစ်ပင်ကို မှီထိုင်ပေါ့။ ပြီးတော့ ပေါင်ကိုကားပြီး ထမီကို ဗိုက်ပေါ် လှန်တင်လိုက်တာပေါ့”။ ကြည့်ရာကနေ လက်နဲ့ ကိုင်ကြည့်သတဲ့။ ကောင်လေးလက်တွေက တုန်နေသတဲ့။ သူ့လက်နဲ့ ငါ့ဟာကို ထိတော့ အတော်ကောင်းတာဟာလို့ လုံးစေ့ပတ်စေ့ ပြောတယ်။ သူပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်လေ။

နောက် ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ဟာကို ငုံနမ်းသတဲ့။ သူလည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး ထမီပြန်ချ၊ လူချင်းခွာပေါ့။ ပြီးတော့ ကောင်လေးကို ကွင်းတိုက်ပြီး သူ့ဟာတွေကို ထုတ်ခိုင်းရသတဲ့။ သွေးအေးသွားမှ ပုံမှန် အာလပသလာပတွေ ပြောကြပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ သူ ရှူးပေါက်ချင်လာသတဲ့။ အိမ်သာကလည်း အဝေးကြီး၊ သွားလိုက်ပြန်လိုက်နဲ့ဆိုတော့ ကောင်လေးက “အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဒီမှာပဲ ပေါက်လိုက်ပေါ့..” ဆိုပြီး ပြောတယ်။ အစတော့ သည်းခံနေသေးပေမဲ့ အအေးသောက်ထားခဲ့တာ များတော့ သူလည်း မအောင့်နိုင်။

ဒီအချိန်ကျမှ အိမ်သာသွားလည်း ဝေးလွန်းလို့ လမ်းမှာ ထွက်ကုန်မှာလည်း စိုးတယ်။ မနေနိုင်အောင် ပေါက်ချင်လာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ခြုံနားတိုးပြီး သူ့ရှေ့တင်ပဲ ပေါက်သတဲ့။ “နင်ကလည်းဟယ်..” လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက “နို့လည်း အစို့ခံရပြီးပြီ၊ အဖုတ်လည်း အကြည့်ခံရပြီးပြီဆိုတော့ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ဘေးခြုံဘက်လှည့်ပြီး ရှူးပေါက်တာပေါ့” တဲ့။ တင်ပါးကို မမြင်ရအောင် ထမီကို လုံအောင်ချပြီး ပေါက်တာကို နောက်ကနေ ထမီလှန်ပြီး တင်ပါးကို ပွတ်သတဲ့လေ။ “သေးတောင် ဖြောင့်ဖြောင့် မထွက်ဘူး” လို့ ပြောတယ်။

နောက်တော့ ကောင်လေးက ဆယ်တန်းအောင်တာနဲ့တင် သင်္ဘောလိုက်သွားတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီအခေါက်က သူတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတာပဲတဲ့။ သူက ပြောတယ်၊ နောက်လထဲ သင်္ဘောက ပြန်လာတော့မှာတဲ့။ သူ့ပုံစံက အတော်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပါပဲ။ ချစ်ကြရတော့မှာပေါ့လို့ ကျွန်မစိတ်ထဲ တွေးမိတယ်။

နောက်လ သူ့ကောင်လေး ပြန်လာတော့ ကျွန်မနဲ့ မြို့ထဲမှာ ချိန်းပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ရည်ရည်မွန်မွန်နဲ့ လူရည်သန့်လေးပုံပါပဲ။ သည့်နောက်ပိုင်း သွယ်သွယ် နဲ့ ကျွန်မ ပုံမှန် စာချိန်းမကျက်ဖြစ်တော့ဘူး။ သူ့ရည်းစားနဲ့ အချိန်ပေးရတာကိုး။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲဖြေခါနီးမှာ သူ့ကောင်လေး သင်္ဘောတက်သွားတယ်။ ကျွန်မနဲ့ သက်သက် ပြန်တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး အောင်စာရင်း မထွက်သေး၊ အလုပ်မရှိသေးတော့ လှည်းတန်းမှာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း အတူတက်ကြရင်းနဲ့ပေါ့။

“ဟဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်တော့မယ်” တဲ့။ မိဘချင်းလည်း စကားပြောပြီးပြီတဲ့။ သူ အတော်ပျော်နေပုံပဲ။ စမ်းချောင်း၊ ကျွန်းတောဘက်မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ထားတယ်တဲ့၊ သူတို့ လက်ထပ်ပြီး နေဖို့တဲ့လေ။ ဒါနဲ့ “နင် ဒီတစ်ခေါက် နို့ ဘယ်နှခေါက် တိုက်လိုက်ရသလဲ” လို့ နောက်လိုက်တော့ သူ အတော်လေး ရှက်သွားပုံပဲ။ နောက်မှ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ငါ ရရစ်နဲ့ ပြိုလိုက်ပြီဟ..” တဲ့။

ကျွန်မ သိပ်တော့ မထူးဆန်းမိဘူး။ သူတို့က လက်ထပ်တော့မှာကိုး။

ကောင်လေး ရှိနေတုန်း နှစ်ဖက်မိဘကို သူတို့ တွေ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ တိုက်ခန်းဝယ်ဖို့ သူတို့ အတူသွားကြည့်ကြတယ်။ စိတ်ကြိုက် အခန်းလေးတွေ့တာနဲ့ ဝယ်လိုက်ကြတယ်ပဲ ဆိုပါစို့။ အဲ့ဒီအခန်းက သူတို့ရဲ့ ချစ်ဗိမာန် ဖြစ်လာပါလေရော။ ပန်းခြံတွေဘာတွေမှာ ချိန်းတွေ့စရာမလိုဘဲ အခန်းမှာပဲ ချိန်းတွေ့ကြတာပေါ့။

အစောပိုင်းကတော့ ချိန်းတွေ့ရင် ထုံးစံအတိုင်း နမ်းကြ၊ နို့လှန်တိုက်နဲ့ ကိုင်ကြပြုကြပေါ့။ အစောပိုင်းရက်တွေမှာ အဝတ်အစားတွေနဲ့ မကြေမမွအောင် ဂရုစိုက်ကြပေမဲ့ အတွေ့အကြုံ ရလာတော့ အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ အဝတ်အစား တန်းချွတ်ကြတော့တာပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့။

“နင်သိလား ပထမတော့ ရှက်တယ်ဟ၊ နောက်တော့ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ ပြီးတော့ လွတ်လပ်ပြီး သာယာဖို့ ကောင်းတယ်ဟ” တဲ့။

“သူက ကွင်းတိုက်တဲ့အခါ ငါ့ဟာကို ကြည့်ပြီး တိုက်ချင်တယ်တဲ့.. ငါလည်း နံရံကို မှီထိုင်ပြီး လှန်ပြရတာပေါ့။ အဲ့ဒါ သူ့ဟာတွေက ထမီကို စိုကုန်တယ်လေ” လို့ စီကာပတ်ကုံး ပြောပြတယ်။ နောက်ပိုင်း အဲ့ဒီလို ပေမကုန်အောင် ထမီကို ချွတ်ပေးလိုက်ရာက အကုန်ကျွတ်ကုန်တာပဲလို့ ပြောတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ယုံကြည်ရဲတင်းလာကြတဲ့ ပုံပါပဲ။

နောက်ပိုင်းကျတော့

“သူ့ဟာကို ငါ့အဝကို ချိန်ပြီးလုပ်တယ်…” တဲ့။

“နင့်ဟာကို အရည်တွေ ပေကုန်မှာပေါ့”

လို့ ပြောတော့ “ပေကုန်တာပေါ့တဲ့။ ငါ့ဟာတင်မကဘူး ဗိုက်တွေရော ဆီးစပ်တွေရော အကုန်ပဲ” တဲ့။

“သူတို့ဟာက ပန်းထုတ်ရင် အကုန်ပေကုန်တာပဲ” တဲ့။ “နင်သိလား သူတို့ဟာက အဖြူရောင်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ခပ်ပြစ်ပြစ်နဲ့ ထမင်းရည်လိုပဲ” တဲ့။

အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ ကျွန်မ အသေးစိတ် မသိသေးပါ။ မျက်စိထဲတော့ ထမင်းရည်ဖြူဖြူတွေကို ပြေးမြင်မိလိုက်တယ်။

“အဲ့လို ပြီးကြရင် ရေချိုးခန်းထဲဝင် ရေဆေးကြ၊ သူ့ဟာ ကိုယ့်ဟာ ဆေးပေးကြတာပေါ့” တဲ့။

“ဟယ်… နင်တို့ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေကြတာပေါ့” လို့ ပြောတော့… သူက ရယ်တယ်။ ကိုယ်ဝန်ရမှာ မကြောက်ဘူးလားလို့ မေးလိုက်တော့

“စိုးတော့ စိုးရိမ်တယ်။ အပြင်မှာ ပေရုံလောက်နဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…” လို့ သူက ပြောတယ်။ “ပြီးတော့လေ…” ဆိုပြီး သူက စကားဆက်မလိုလုပ်ပြီးမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်မက ထပ်မေးမှ “ပြီးတော့လေ.. သူက ငါ့ဟာကို နမ်းတယ် သိလား..” တဲ့။

ရေချိုးခန်းထဲသွားပြီး ဆေးကြောသန့်စင်ပေးရတယ်။ ပထမ စနမ်းတော့ ဘယ်နေရာက ဘယ်လိုဖြစ်မှန်း မသိဘူးတဲ့။ ပထမ နမ်းတယ်၊ နောက်တော့ လျှာနဲ့ လျက်တယ်။ ပြီးတော့ “ငါ့စေ့ကို စုပ်တယ်..” လို့ သူပြောလိုက်တော့ ကျွန်မဟာကို ကျွန်မ ကျုံ့လိုက်မိတယ်။

“သူလျက်ရင် ငါ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်ဘူး။ အသံထွက် အော်မိတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ မျက်စိထဲ အစ်မနဲ့ ခဲအိုတို့ လုပ်နေကြတဲ့ ပုံကို ပြေးမြင်မိတယ်။ နောက်ရက်တွေကျတော့ သူပါ အလိုတူအလိုပါ ဖြစ်ရာက ကောင်လေးရဲ့ဟာကို သူက ပြန်စုပ်ပေးတာတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်တဲ့။

“ပထမတော့ ရွံသလို စိတ်ထဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဲ့ဒါကိုပါ ကိုင်ချင်တာ၊ ညှစ်ချင်တာ၊ ပွတ်သပ်ကစားချင်တာမျိုး စိတ်ထဲ ဖြစ်လာတယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မစိတ်ထဲတော့ သိပ်မသတီ ဖြစ်မိပေမဲ့ သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောဖြစ်လိုက်ဘူး။

လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့၊ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ကောင်လေးက တကယ်လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်တဲ့။ သူက လက်မထပ်ခင် ကိုယ်ဝန်ကပ်မယ်လို့ ပြောတော့ ကောင်လေးက ကွန်ဒုံးလည်း မစွပ်ချင်သလို သူ့အထဲမှာပဲ ထည့်ချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောသတဲ့လေ။ ဒါနဲ့ ရက်တွက်ပြီး ရွေးရသတဲ့။

ဘာရက်တွက်တာလဲလို့ မေးတော့ “ကိုယ်ဝန် မရနိုင်တဲ့ရက်လေဟာ၊ နင်မသိဘူးလား” လို့ ပြန်မေးတယ်။ ကျွန်မ မသိတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ပဲ ရာသီစက်ဝန်းကို အခြေခံပြီး ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တဲ့ ရက်တွက်တာကို သူက ပြောပြတယ်လေ။ နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲဆိုတော့… ဖိုမပညာပေး စာအုပ်တွေဘာတွေမှာ ပါတယ်တဲ့လေ။ နင် ဖတ်သင့်တယ်ဆိုပြီး အဲ့ဒီနေ့က ဒေါက်တာမောင်မောင်ညို ရဲ့ ဖိုမဆက်ဆံရေး စာအုပ်ကြီး ပေးလိုက်တယ်။ အိမ်ကို အဲ့ဒီစာအုပ်ကြီး သယ်လာတာ ကျွန်မအတွက် ဗြဟ္မာ့ဦးခေါင်းကြီး သယ်လာရသလိုပါပဲ။

ဒါနဲ့ပဲ သူတို့ ရက်တွက် သတ်မှတ်လိုက်သတဲ့။ စိတ်ထဲမှာ နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးသလိုပါပဲလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ အဲ့ဒီရက်မှာ သူ့အပျိုဘဝ ဆုံးတာပါပဲ။

“နင်သိလား ခပ်တုံးတုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ထိုးသလိုပဲ၊ အစပိုင်းမှာ စပ်တယ်၊ နာတယ်ဟ..” တဲ့။ “သွေးစလေးတွေ ထွက်တယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းမကိုယ် အောက်က အသားစွန်း ကွဲပြတ်သွားတာ…” လို့ ပြောတယ်။ အိမ်အပြန် ကားပေါ်မှာ ထိုင်မစီးနိုင်လို့ မတ်တပ်ရပ် စီးရတယ်တဲ့။

“နင့်ဟာ ကျယ်သွားမှာပေါ့” လို့ ပြောတော့ “ကျယ်သွားတာပေါ့ဟ.. သိပ်တော့ သိသိသာသာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောတယ်။ သူပြောတာကို သိပ်တော့ နားမရှင်းလှဘူး။ လက်သန်းလုံးလောက်ပဲရှိတဲ့ ကျွန်မဟာလေးထဲ ဒါကြီးဝင်ရင် သိသိသာသာကြီး ကျယ်သွားရမှာပေါ့လို့ စိတ်ထဲ ထင်ထားတာပါ။ ပြီးတော့ “သူတို့ဟာတွေက ပြန်ထွက်ကျတာပဲ” တဲ့။

သူ့ကောင်လေး သင်္ဘော ပြန်မထွက်ခင် သုံးရက်ဆက်တိုက်ဆိုသလို လုပ်ကြတယ်တဲ့။

“သူစိတ်တိုင်းကျ ငါ့ကို တစ်ရက်တည်း ၃ ကြိမ်လောက်တောင် လုပ်ဖြစ်ကြတယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်လို စိတ်တိုင်းကျတာလဲလို့ မေးမိတယ်။ “ငါ့ပေါင်ကို ဖိဖြဲ၊ သူ့ပခုံးနဲ့ ဖိထားပြီး အပေါ်ကနေ လုပ်တာဟာ၊ ပြီးတော့ နို့တွေကို ဆွဲဆွဲပြီး လုပ်တာ.. ဆောင့်ဆောင့်ပြီး ချတာဟ၊ ပေါင်ရင်းနဲ့ တင်ပါးချင်း ရိုက်တဲ့ အသံတွေတောင် ထွက်တယ်” တဲ့။

မနာဘူးလားဆိုတော့ သူက… ခပ်ပြုံးပြုံးရယ်။

“နာမနာ နင့်ဘဲက နင့်ကို လုပ်တဲ့အခါ သိလိမ့်မယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။

“လေးဘက်ရော ထောက်လိုက်ရသေးလား” ဆိုတော့ “ဟင့်အင်း” လို့ ဖြေတယ်။

ပြီးတော့ သူက ရုတ်တရက် “နင်လည်း အသင့်ပြင်ထားပေါ့” လို့ ပြောတော့ “ကောင်မ..” လို့ပဲ ကျွန်မ ပြန်ပြောမိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်နှာ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

သွယ်သွယ် အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားတဲ့နောက်ပိုင်း အဆက်အသွယ် ပြတ်သလောက် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင် အလုပ်ရတယ်။ ရည်းစား မရသေးဘူး။ ကိုယ့်ရုပ်ရည်က ရွက်ကြမ်းရေကျိုမို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့်လားဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ရည်းစားစကား ပြောမဲ့သူ မရှိ။

အလုပ်လုပ်ပြီး ၆ လလောက် ကြာတော့ အိမ်ကို အမျိုးသားတစ်ယောက် အဝင်အထွက် ရှိလာတယ်။ ကျွန်မခဲအိုရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လေ။ သူ့ကုမ္ပဏီက ရန်ကုန်မှာ လုပ်ငန်းခွဲလုပ်ဖို့အတွက် ရောက်လာတာလို့ သိရတယ်။ အသားလတ်လတ်နဲ့ အရပ်အမောင်း ပုံမှန်ပဲရှိတဲ့သူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေတတ်ပုံပဲ။ စကားပြော လေးနက်ပြီး ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေး ဗဟုသုတ စုံပုံရတယ်။ အိမ်ကို ရောက်တိုင်း ဖေဖေနဲ့ ဘာသာရေးအကြောင်းပြော၊ ခဲအိုနဲ့ နိုင်ငံရေးနဲ့ သူ့အလုပ်အကြောင်း ပြောကြတာပေါ့။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတိုင်း အိမ်ကို လာလာလည်တယ်လေ။ သူ့အိမ်က ကျွန်မတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတာလည်း ပါတာပေါ့။ အဓိကက အစ်မတို့ လင်မယားဆီကိုပေါ့။ မေမေကလည်း သားသား… နဲ့။

တစ်ရက် စနေမှာ သူရောက်လာတယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အလှူသွားပြီး အစ်မတို့လင်မယားက သူတို့ကလေး ကျောင်းကပွဲ သွားစရာရှိသတဲ့။ အဲ့ဒီနေ့ အိမ်မှာ သူနဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။ သူ့အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးပြီး ဧည့်ခံတော့ သူက ကျွန်မနဲ့ စကားပြောချင်တယ်တဲ့လေ။ ခပ်တိုတိုပါပဲ။ ရည်းစားရှိသလား၊ ရည်ရွယ်ထားတဲ့သူ ရှိသလားတဲ့။ စိတ်ထဲတော့ အတော်လေး ဒေါသဖြစ်မိတယ်။ သူမေးစရာ စကား မဟုတ်ဘူးလေ။

“အခုအထိ မရှိသေးဘူး၊ နောက်တော့ ပြောတတ်ဘူးနော်” လို့ ဖြေလိုက်တော့ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်ပါသတဲ့။ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ပူထူသွားတယ်။ ထွက်ပြေးရင် ကောင်းမလားတောင် တွေးမိတယ်။ အိမ်မှာကလည်း နှစ်ယောက်တည်း။ သူ့ပုံစံကလည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မကလည်း မယုတ်မလွန် “ဖေဖေ၊ မေမေတို့က သဘောတူရင် မငြင်းပါဘူး” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ့ကို ကျွန်မ ငြင်းလည်း မငြင်းချင်ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ သဘောကျမိသလိုပဲ။

သူကလည်း စိတ်မြန်ပါ့။ နေ့လယ် ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ ပြန်လာတော့ ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်ပါတယ်ဆိုပြီး ပြောသတဲ့လေ။ ညကျတော့ မေမေက ကျွန်မကို မေးတယ်။ အမလေး… သူ့သဘောကျတဲ့သူဆိုတော့ အမွှမ်းလေးနဲ့ နိဒါန်းပျိုးပြီး မေးတာ။ ကျွန်မကလည်း “မေမေတို့ သဘောတူရင် မငြင်းပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်တယ်လေ။

အိမ်မက်အိမ်

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး သူ့ကားနဲ့ ကျွန်မကို အလုပ်ကြိုပို့ လုပ်တယ်။ သူက ဆင်မလိုက်မှာ သင်တန်းတက်နေရတယ်တဲ့။ သင်တန်းအဆင်း ကျွန်မကို ဝင်ကြိုတာပေါ့။ ပထမတော့ ခပ်ရွံ့ရွံ့၊ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ရင်းနှီးလာတယ်။ သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်း၊ သူ့အလုပ်အကြောင်း ကိုယ့်အလုပ်အကြောင်း၊ သူ့အမြင် ကိုယ့်အမြင် စတာတွေပေါ့။

တစ်ရက် ရုံးစောစောဆင်းတာနဲ့ သူက အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချင်တယ်ဆိုပြီး လှည်းတန်းဘက်က တိုက်ခန်းကျယ်တစ်ခုကို ခေါ်သွားတယ်။ လေးလွှာမှာရှိတဲ့ အဲ့ဒီတိုက်ခန်းက သူ အိမ်ထောင်ပြုရင် နေဖို့ဝယ်ထားတာဆိုပြီး ပြောတယ်။

“ဒါက ကျွန်တော့်လုပ်အားနဲ့ ဝယ်ထားတာဗျ” ဆိုတဲ့ စကားပြောဟန်ကို သဘောကျမိတာပါပဲ။ သူ့မိဘတွေကိုလည်း သူတို့နေတဲ့ တာမွေဘက်မှာ အလားတူ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ထားပေးပြီးပြီတဲ့လေ။ တိုက်ခန်းက အခန်းမဖွဲ့ရသေးဘူး။ ကွာလတီကောင်းပြီး ကျယ်ဝန်းတယ်။ ကြမ်းကို ပါကေးခင်းထားတာပဲ ရှိသလို ဘာပရိဘောဂ၊ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိသေးဘူးလေ။ သူက အခန်းကို ဘယ်လိုဖွဲ့မယ်ဆိုပြီး အိမ်ပုံစံနဲ့ ချပြတယ်။ ကျွန်မအမြင်နဲ့ စိတ်ကူးကိုလည်း မေးတယ်လေ။ ကျွန်မလည်း အရင်ကတည်းက ရှိတဲ့ စိတ်ကူးလေးကို ပြောတာပေါ့။ ဘုရားခန်းကို သီးခြားထားမယ်၊ အိပ်ခန်းကို နှစ်ခန်းဖွဲ့မယ်။ အခန်းကြည့်ပြီး လက်ဆေးမယ်လုပ်တော့ ဆပ်ပြာတောင် ဘာဆိုဘာမှ မရှိ။ ဖုန်အလိမ်းလိမ်း တက်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို နင်းလိုက်တိုင်း ခြေရာတွေ ကျန်ရစ်တာကို ကြည့်ပြီး အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ စကားစမိတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ လာမဲ့ ပိတ်ရက်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြဖို့ တိုင်ပင်မိကြတာပေါ့။

နောက်တစ်ပတ် စနေပိတ်ရက်ကျတော့ ကျွန်မတို့ လိုတဲ့ပစ္စည်းအချို့ အရင်ဝင်ဝယ်တယ်။ ဆပ်ပြာ၊ တစ်ရှူး၊ တံမြက်စည်း စသည်ဖြင့်ပေါ့။ အခန်းက ဖုန်လိမ်းလိမ်းနဲ့ ဖြစ်နေတာကိုး။ အဝတ်ပိုတစ်စုံစီ ယူလာတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်မှာကိုး။ အခန်းရောက်တော့ အရင်ဆုံး အဝတ်လဲရတော့မယ်။ အဲဒီမှာ အခက်တွေ့တာပဲ။ အခန်းမှ မဖွဲ့ရသေးတာ။ သူက ရေချိုးခန်းထဲဝင်လဲခိုင်းတယ်။ အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာတော့ သူလည်း လဲပြီးနေပြီ။ ပုဆိုးဟောင်း၊ တီရှပ်အဖြူနဲ့။ အဲဒီနေ့က ဖုန်အတော် ရှင်းလိုက်ရတယ်။

ရှင်းလင်းသွားတော့ စိတ်ထဲ ပျော်သွားတာပဲ။ ဒီအခန်းက ကျွန်မအပိုင် အခန်းဖြစ်တော့မှာကိုး။ ရှင်းပြီးတော့ သူက စားစရာ ထွက်ဝယ်တယ်။ ပြန်လာတော့ စားစရာအပြင် ရေချိုးဆပ်ပြာ၊ ခေါင်းလျှော်ရည်နဲ့ မျက်နှာသုတ်ပဝါ ၂ ထည်ပါ ဝယ်လာတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ချွေးတွေနဲ့မို့ မစားခင် ရေအရင်ချိုးဖို့တဲ့။ ရေဝတ်ချိုးဖို့ မပါဘူးဆိုတော့ သူက ရယ်တယ်။ တိုက်ခန်းထဲမှာ ရေချိုးခန်းထဲ ကိုယ်တုံးလုံး ချိုးလိုက်လေတဲ့။ ကျွန်မလည်း ရှက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တာပဲလေ။ ရေချိုးခန်းထဲ ကိုယ်တုံးလုံး ချိုးတာပဲဟာ။ သူက ကျွန်မကို အရင်ချိုးခိုင်းတယ်။

ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး အဝတ်အစားတွေချွတ်၊ ရေလောင်းပြီးမှ သတိရတယ်။ လဲဖို့အဝတ် ယူမလာမိဘူး။ ဒါနဲ့ ထမီ ရင်လျားပြန်ဝတ်၊ ထွက်ပြီး တန်းမှာ လှန်းထားတဲ့ အဝတ်တွေကို ပြန်ယူရသေးတယ်။ ရေချိုးရင်း ပေါင်ကြားထဲကဟာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တော့ တွေးမိတယ်။ ဒီတိုက်ခန်းမှာ ငါ့အပျိုဘဝ ဆုံးတော့မှာပါလားလို့။ ဒီလူကြီး လုပ်တာ ငါခံရတော့မှာပဲပေါ့လေ။ အဲ့ဒီလို တွေးမိတော့ စိုးရွံ့သလိုလို၊ ယားလာသလိုလို ခံစားရတယ်။

ရေချိုးပြီးတော့ အဝတ်တွေဝတ်ဖို့ ကြည့်လိုက်တော့ အတွင်းခံက ရေစိုသွားပြီး ပြန်ဝတ်ဖို့ရာ အဆင်မပြေဘူး။ ရေစင်အောင်သုတ်ပြီး ထမီပဲ ဝတ်လိုက်တယ်။ ပြန်ထွက်လာတော့ သူက မီးဖိုခန်းထဲမှာ ယာယီကြိုးတန်း နှစ်တန်း တန်းထားတယ်။ အမြင့်ကြိုးတန်းက အင်္ကျီ၊ အနိမ့်က အတွင်းခံနဲ့ ပုဆိုး၊ ထမီတွေအတွက်တဲ့။ ကျွန်မ အဝတ်တွေကို လှန်းရင်း အတွင်းခံကို လှန်းဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတုန်း သူက လှမ်းမှာသာ လှမ်းလိုက်ပါ၊ အဝတ်အစားပဲဟာဆိုပြီး ပြောတယ်။ သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း လှန်းထားတယ်လေ။

သူ ရေချိုးနေတုန်း ကျွန်မက ထမင်းစားဖို့ ပြင်ရတယ်။ ကြမ်းပေါ်မှာပဲ ဖော့ဗူးလေးတွေကို စီပေါ့။ ခင်းစရာ သတင်းစာကလည်း မရှိ။ ထမင်းစားကြရင်း စကားတွေ ပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူ့အလုပ်အကြောင်းပြော၊ ကျွန်မအလုပ်အကြောင်း မေးပေါ့။ ဆရာကြီးတော့ တော်တော်လုပ်မဲ့ ပုံပါပဲ။

စားပြီးတော့ အမှိုက်ပစ်ရင်း အပြင်ထွက်ကြတယ်။ လှည်းတန်းထိပ်မှာ ခေါက်မွေ့ယာတစ်ခုနဲ့ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံး ဝင်ဝယ်တယ်လေ။ စိတ်ထဲ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို အသိထဲက တစ်ယောက်ယောက် တွေ့သွားမှာတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။ တိုက်ခန်းပေါ် ပြန်ရောက်တော့ အခန်းထောင့်မှာ ခေါက်မွေ့ယာကို ခင်းပြီး ခေါင်းအုံးတွေကို ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို နားနားနေနေ လှဲလိုက်ဦးတဲ့။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ အလွယ်တကူ ဘယ်လှဲအိပ်ရဲပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ အတွင်းခံကလည်း ဝတ်မထားဘူးလေ။ အခန်းရှင်းထားလို့ ပင်ပန်းထားတာရယ်၊ ထမင်းစားပြီးလို့ ဗိုက်လေးတာရယ်နဲ့ လူကလည်း အိပ်ငိုက်နေတာရယ်ကြောင့် သိပ်မခံနိုင်ဘူး။ လှဲအိပ်လိုက်မိတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ နံရံကိုမှီရင်း စကားတွေ ပြောပေါ့။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အိမ်တွေကိုဆောက်တာ ဘယ်လို စနစ်တကျ ရှိကြောင်း၊ အခု တိုက်ခန်းကိုလည်း အဲ့ဒီလို စနစ်တကျ လုပ်ချင်ကြောင်း၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပွမနေဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထားချင်ကြောင်းတွေပေါ့။ သူပြောတာကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျွန်မဘေး ကြမ်းပေါ်မှာ အိပ်နေတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အတော်လေး အားနာသွားမိတယ်။ ကိုယ်ကသာ သံသယရှိတာ၊ သူက ကိုယ့်ကို ဘာမှ အခွင့်အရေးယူ မကြံစည်ဘူးပေါ့။

အသုံးသပ်ခံ

နောက်တစ်ပတ် သွားကြတဲ့အခါကျတော့ အဝတ်အစား အပိုအချို့သယ်သွားပြီး ပလတ်စတစ်ပုံးကြီးတစ်ပုံး ဝယ်သွားတယ်။ သူ့အဝတ်အစား၊ ကျွန်မအဝတ်အစား ထည့်သိမ်းထားဖို့ပေါ့။ အဝတ်အစားလဲ၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ရေချိုး၊ ထမင်းစား၊ စကားပြောရင်း တစ်ရေးတမော အိပ်ကြတယ်။ ဒီတစ်ခါ သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူး။ တစ်ယောက်အိပ် မွေ့ယာလေးပေါ် လူနှစ်ယောက် ပူးပူးကပ်ကပ်ပေါ့။

ပထမတော့ သူက ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ နောက် ရုတ်တရက် ကျွန်မဘက်လှည့်ပြီး ပါးကို နမ်းတယ်။ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဒါ နောင်လည်း ကြုံရမှာပါပဲလေဆိုပြီး အသာငြိမ်ခံနေလိုက်တယ်။ သူ့လက်က ကျွန်မကို မိုးဖက်ပြီးတော့ပေါ့။ နောက် ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းတယ်။ ပထမတော့ အဆင်မပြေဘူး။ ကိုယ်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကိုး။ သူ့လက်က တွန့်နေတဲ့ အင်္ကျီအောက်နားသားကို ဖယ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ခါးအသားကို ပွတ်သပ်နေတယ်လေ။

ခဏကြာတော့ သူက ဘေးမှာ ပြန်လှဲလိုက်တယ်။ ပြန်ထလာပြီး ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီကို ပင့်တင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဗိုက်ကို နမ်းတော့တာပဲ။ သွယ်သွယ် ပြောတဲ့ နို့တိုက်တယ်ဆိုတာကို သွားသတိရတယ်။ သူ ကျွန်မနို့ကို စို့ချင်နေတာပဲလို့ တွေးမိတယ်။ သူ့နှာခေါင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေက ဘရာစီယာအောက်ကို ကျော်မသွားဘူး။ ရင်သားအောက်နားအထိ တက်လာလိုက်၊ ဗိုက်သားပြင်ဆီ ပြန်ဆင်းသွားလိုက်နဲ့။

ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း သူ့ခေါင်းကို အသာလေး တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက အားနာနေသလိုလို။ ကျွန်မက ထိုင်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး ရင်သားနှစ်မွှာ ပေါ်တဲ့အထိ လှန်တင်ပေးလိုက်တယ်လေ။ ရှက်တာနဲ့ မျက်စိကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။

ကျွန်မ ရင်သားတွေကို သူက ခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်တယ်။ ရင်သားတွေ တင်းပြီး ဆူထွက်သွားသလိုပဲ။ နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ကျွန်မ ဘယ်ဘက်နို့သီးခေါင်းကို စစို့တော့တာပါပဲ။ သူ နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံတာ၊ စုပ်တာ၊ လျှာနဲ့ ကစားတာကိုပဲ အရသာခံနေမိတယ်။ ဘယ်လို သာယာမှန်း မသိပါဘူး။ နောက် နို့ကို သူ့ပါးစပ်နဲ့ အပြည့်ငုံပြီး တစ်ချက်တစ်ချက် စုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မ ညည်းသံတောင် ထွက်သွားမိပါတယ်။ သူ့အသက်ရှူသံ တရှူးရှူးကို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ရင်သားတွေဟာ တင်းလာသလိုဖြစ်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်ထွက်လာသလို ခံစားရတယ်။

ရုတ်တရက် ကျွန်မ ပေါင်ကြားကို ထမီပေါ်ကနေ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ထိုးထည့်တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

“မင်္ဂလာမဆောင်ခင် မလုပ်နဲ့နော်..” လို့ ကျွန်မ ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်မိတယ်။ တုန်တုန်ရီရီ ထွက်လာတဲ့ ကျွန်မအသံကြောင့် ထင်တယ်၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လှုပ်ရှားနေတဲ့ သူ့လက်ပြေလျော့သွားပြီး ဆီးစပ်နဲ့ ပေါင်တွေကိုပဲ ပွတ်သပ်နေပါတယ်။ သူ့မျက်နှာကတော့ ကျွန်မရင်ဘတ်မှာ အပ်ပြီး နို့စို့လိုက်၊ စုပ်လိုက်၊ နမ်းရှုံ့လိုက်နဲ့။

အတန်ကြာတော့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်မနို့နှစ်လုံးကိုကိုင်ပြီး ဆုပ်နယ်ပါတယ်။ ပါးစပ်နဲ့ကတော့ တစ်လုံးစီကို တစ်လှည့်စီ စို့လိုက်ပေါ့။ သူ အဲ့ဒီလို လုပ်နေတာ ဘယ်လိုကောင်းမှန်း မပြောတတ်ပါဘူး။ အစို့ခံလိုက်ရတဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် ဗိုက်ကို အလိုလို ရှုံ့လိုက်မိတာတော့ သတိထားမိတယ်။

နို့စို့တာကို သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို ပြောတယ်။

“အောက်ပိုင်းကို ကိုင်မယ်နော်” တဲ့။ ခွင့်တောင်းသလိုလို ပြောပေမဲ့ အသိပေးတဲ့ ပုံမျိုးပဲ။ အမှန်ပြောရရင် ကျွန်မဟာလေး တစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေပါပြီ။ သူက ထမီကို အသာ ဆွဲချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း တင်ပါးကို အသာကြွပေးလိုက်တော့ သူက ဝတ်ထားတဲ့ ပင်တီကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မကိုယ်ပေါ်မှာ တီရှပ်တစ်ထည် ဝတ်ထားပေမဲ့ ရင်သားတွေ ပေါ်အောင် ဆွဲလှန်ထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ အောက်ပိုင်းက ဘာဆိုဘာမှ အကာအကွယ် မရှိတော့ဘူး။ တစ်ချိန်က အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကူးအာသာဖြေခဲ့ရတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေပါပြီ။

သူက ကျွန်မပေါင်တွေကို အသာမပြီး ကားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မိန်းမကိုယ် ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် လက်နဲ့ ပွတ်တော့တာပါပဲ။ စိုးရိမ်သွားပြီး

“အထဲ မထည့်နဲ့နော်” လို့ လှမ်းပြောလိုက်တော့ သူက ရယ်ပြီး

“စိတ်ချ.. ညီမ အပျိုဘဝ လက်မထပ်ခင် မပျက်စေရဘူး” လို့ ပြောတယ်။ တကယ်တော့လည်း သူ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်မ လိုက်လျောမိတော့မှာပါ။ သူ့လက်နဲ့ စုန်ဆန် ပွတ်သပ်နေတာကိုက ဘယ်လို ကောင်းမှန်း မသိပါဘူး။ နောက် သူက အနားကပ်ပြီး ပြောတယ်။

“စိတ်လျှော့ထား။ စိတ်ထဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထား၊ ဒါ သဘာဝပဲ မရှက်နဲ့” တဲ့။ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တော့ ကျွန်မ စိတ်ရိုင်းတွေ ပိုထကြွလာသလိုပဲ။ သည့်ထက် ပိုပြီး အပွတ်ခံချင်လာတယ်။ ဆီးစပ်ကို ကြွလိုက်ချလိုက် လုပ်ပေးမိသည်အထိပဲ။ အဲ့ဒီမှာ သူက ထိုင်ပြီး ကျွန်မဟာကို အသာဖြဲကြည့်ပါတော့တယ်။

ယောနိ အောက်ပိုင်းသားက စစ်ခနဲ စပ်သွားတယ်။ အသံထွက်မိတော့ နာသွားလားတဲ့။ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲလို့ မေးတော့ မိန်းမကိုယ် အောက်က အဆက်ကလေး ဟသွားတာတဲ့လေ။ သူက ပြောလည်းပြော၊ ကျွန်မရဲ့ အစေ့အိမ်နဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကြားကို လက်ညှိုးနဲ့ စုန်ဆန် ပွတ်သပ်နေပါတယ်။ ကျွန်မလည်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အရသာခံလိုက်မိတယ်။ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်ဘူးလေ။

မိန်းမကိုယ်က အေးခနဲ ဖြစ်သွားလို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ကျွန်မဟာကို သူက လေနဲ့ မှုတ်ပေးနေတယ်။ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတာကိုက အရသာ။ နားထဲ ကာလသမီးကြီးတွေ ပြောတဲ့ မှုတ်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သတိရမိတယ်။ အခု ငါ လက်တွေ့ အမှုတ်ခံနေရပါလားပေါ့။

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူက ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကို ကျွန်မကျောဘက်မှာ ခံလိုက်ပြီး တစ်လုံးကိုတော့ ကျွန်မ တင်ပါးအောက်ကို ထိုးပေးပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ခေါင်းအုံးကို တင်ပါးအောက်မှာ နေသားကျအောင် ပြင်လိုက်ပါတယ်။ လူက ကွေးကော့ထားသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ သူက ကျွန်မ ခြေနှစ်ချောင်းကြားမှာ နေရာယူလိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေကို တံကောက်ကွေးကနေ ကိုင်လိုက်ပြီး ပင့်ကွေးတင်လိုက်ပါတယ်။

ကျွန်မရဲ့ ပုံစံဟာ ကွေးပြီး ပေါင်တွေကိုဖြဲပေးထားသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ မျက်နှာလည်း ပူခနဲပဲ။ မရှက်ဘဲ နေမလား။ ကိုယ့်တစ်သက်လုံး အရှက်ရယ်လို့ သတိထား ထိန်းသိမ်းဖုံးအုပ်လာတဲ့ အရာတစ်ခုဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ပိုးစိုးပက်စက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကိုး။ ရင်ခုန်သံကလည်း မြန်လာတယ်။ ရှက်တာနဲ့ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်တယ်။

“ဟိတ်.. မျက်စိမှိတ်မထားနဲ့.. သေသေချာချာ ကြည့်”

ဆိုပြီး သူက ရုတ်တရက် ပြောတယ်။ ကျွန်မက မျက်စိမှိတ်ထားမြဲ မှိတ်ထားမိတော့ ပါးကိုလာကိုင်ပြီး

“မျက်စိဖွင့်ပြီး အစ်ကိုလုပ်တာကို သေသေချာချာ ကြည့်လေ အချစ်ရဲ့..” ဆိုပြီး ပြောတယ်။

ဒါနဲ့ ဖွင့်ကြည့်တော့ သူက ပြုံးပြပြီး

“စိတ်ထဲ ပေါ်တဲ့အတိုင်းလုပ်.. မရှက်နဲ့.. အော်ချင် အော်ပစ်လိုက် ဘယ်သူမှ မကြားဘူး”

လို့ သူက ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ငုံ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ဟာကို ကြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ထကြွလာသလိုပဲ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဟာလေးကို သူနဲ့ ပွတ်ပစ်လိုက်ချင်တော့တာပဲ။ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ ငါ့ကို လုပ်တော့မှာပဲလို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြင်းဆန်ချင်တဲ့ စိတ်လည်း မရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မခြေထောက်တွေကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပေါင်ကြားထဲကို ငုံ့ပြီးနမ်းပါတော့တယ်။ ဆီးစပ်အဆုံး အင်္ဂါစပ်အစ အစေ့နေရာလေးကို ငုံပြီးတော့ပေါ့။ သူ့လျှာက ကွဲကြောင်းကြားကို ထိုးနှိုက်၊ အစေ့တစ်ဝိုက် လှုပ်ရှားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ စိုစွတ်၊ ပူနွေး၊ နူးညံ့တဲ့ အတွေ့အထိကြောင့် ဗိုက်သားပြင်ဟာ စိုစွတ်ပြီး နွေးသွားပြီး တစ်ချက်တစ်ချက် ရှုံ့သွားလောက်အောင် လှိုက်ခနဲ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ခြေချောင်းလေးတွေကို ကွေးလိုက်မိတာကို သိနေတယ်။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ ကိုယ့်ဟာကို ငုံ့နမ်းနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်နေရတာ ဘယ်လို ပြောပြရမှန်းမသိတဲ့ ခံစားမှုပါပဲ။

မမြင်ရပေမဲ့ အာရုံခံစားမှုကြောင့် သူ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းက ကျွန်မရဲ့ အစေ့ကို ငုံထားလိုက်၊ လျှာနဲ့ ပွတ်လိုက်ပေါ့။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဘယ်လိုမှ ပြောမပြတတ်တဲ့ သာယာမှုကို ခံစားရတယ်။ နောက် သူက အောက်က နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လျက်တယ်။ လျက်လိုက်တယ် ထင်တယ်။ ဘယ်လို ခံစားလို့ ကောင်းမှန်း မသိဘူး။ နောက်တော့ ဖိပွတ်တာလား၊ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ညှပ်တာလား မကွဲပြားဘူး။ သူ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လိုက်လုပ်လိုက် ခံလို့ကောင်းပြီး ပိုပြီးပိုပြီး လုပ်စေချင်လာတယ်။ နှုတ်ကလည်း ဘာသံတွေ ထွက်မိမှန်း မသိဘူး။ အလိုလိုကို ညည်းနေလိုက်မိတယ်။

သူက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ငုံထားတဲ့ ခေါင်းကို မတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မဟာက သူ့တံတွေးတွေနဲ့ စိုပြီး နေတာပေါ့။ သူက လက်နဲ့ အမွေးတွေကို ဘယ်ညာသပ်ပြီး ရှင်းလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမယ် သူ တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆိုတာ တွေးမိတယ်။ ဘယ်လိုပဲ တွေးမိတွေးမိ သူလုပ်သမျှ ကျွန်မ ခံရတော့မှာပဲ။ ငြင်းဆန်တာမျိုး မလုပ်မိဘူး။

အမွေးတွေကို ဘယ်ညာရှင်းပြီးတော့ ငုံ့ပြီး ကျွန်မဟာ တစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်နဲ့ အုပ်ငုံပစ်လိုက်တယ်လေ။ ဖိပြီး အားနဲ့ အကွဲကြောင်း နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လျှာနဲ့ ဖိပွတ်တော့တာပဲ။ အစေ့ကနေ အောက်အဝနားအထိ စုန်ဆန် ဖိပြီး ပွတ်တယ်။ ကျွန်မနှုတ်က ညည်းသံမျိုးစုံ ထွက်သွားတယ် ထင်ရက်။ နောက်ကို လှဲချလိုက်မိပြီး အိပ်ရာခင်းတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ထားမိတယ်။ မျက်စိတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူလုပ်နေတဲ့ နေရာကိုပဲ အာရုံထားလိုက်တော့တယ်။

ကျွန်မ ပေါင်ကြားကို ဖိလျက်ရင်း ပါးစပ်ပညာပြနေသလို လက်တွေကလည်း ရင်သားနှစ်ခုကို လှမ်းပြီး ကစားတယ်။ ညှပ်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လက်ညှိုး၊ လက်မတွေနဲ့ ပွတ်တာ။ တစ်သက်လုံး ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အရာအားလုံးကို သူ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နေသလို ကျွန်မမှာလည်း ရုန်းမရလောက်အောင် ခံစားရတယ်လေ။ အာရုံတွေဟာ ငယ်ထိပ်ကို ရောက်ကုန်သလိုပဲ။ ညည်းတဲ့အသံလည်း ကျယ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ ကြားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိကလည်း ရှိနေတော့ စိတ်ကို လွှတ်ထားလိုက်မိတယ်။ သူ့ကို ယုံကြည်မိတာလည်း ပါမှာပေါ့လေ။

ဘယ်လောက် ကြာသွားသလဲတော့ မမှတ်မိဘူး။ သူလုပ်သမျှ အောက်မှာ စပ်စပ်ခါသွားတာ။ လူက မောဟိုက်လာတယ်။ အပြင်းထန်ဆုံး ဖိစုပ်ပြီးတော့ ကျွန်မလည်း အော်လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူက ထရပ်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းသွားတာကြောင့် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျွန်မ ပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက်အနေအထားနဲ့ ရပ်လျက် ဖြစ်နေတယ်။

ပြီးတော့ သူ့ဖွားဖက်တော်ကြီး။ မရဲတရဲ ကြည့်မိတော့ အဲ့ဒီဟာကြီးက လက်တစ်ဆုပ်စာ အရွယ်လောက် တုတ်ပြီး ၆ လက်မလောက် ရှည်ထွက်နေပြီ။ နောက် ထိပ်ဖူးကြီးကလည်း ပြောင်ပြူးလို့။ သူ့ရှေ့မှာ ကျွန်မက ဒူးကိုကွေးပြီး ပေါင်ကို ဖြဲထားလျက်ပုံစံနဲ့။ သူ့ဟာကြီးကို ကျွန်မဟာလေးထဲ ထိုးထည့်တော့မှာလားလို့ ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်တွေကို စုပြီး မကွယ်လိုက်မိဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်မ မိန်းမကိုယ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေဟာ ယားယံသလို ခံစားရတယ်။ တစ်ခုခုနဲ့ ပွတ်စေချင်နေမိတယ်။ သူ့ဟာကြီးနဲ့ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။

သူက သူ့ဟာကို သူ့လက်နဲ့ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဆုပ်ပွတ်၊ ပါးစပ်ကလည်း ဟားခနဲ၊ ဟင်းခနဲ ညည်းတယ်။ သိပ်မကြာဘူး၊ အဲ့ဒီအထဲက ဖြူပြစ်ပြစ် အရည်တွေ ပန်းထွက်လာပြီး ကျွန်မ ဗိုက်ပေါ် နွေးခနဲ ကျလာတယ်။ ဗိုက်ရော၊ ချက်ထဲရော၊ နောက် ကျွန်မဟာပါ အရည်ဖြူဖြူတွေ ပေကုန်ပါတော့တယ်။ နှာခေါင်းထဲမှာလည်း ညှီနံ့တစ်မျိုး ထောင်းခနဲ ရလိုက်တယ်။

အဖြစ်အပျက်က ကျွန်မဟာထဲ သူ့ဟာ မဝင်ရုံတစ်မယ်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ သုတ်ရည်တွေလည်း ပေကျံကုန်ပြီကိုး။ တစ်သက်လုံး ဖုံးထားသမျှ အကုန်ပေါ်ရုံတင်မက သူ စိတ်တိုင်းကျ ကလိတာ ခံလိုက်ရပြီးပြီလားလို့ တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ကားထားမိတဲ့ ပေါင်တွေကို ပြန်စုလိုက်မိတယ်။ သူက လေးဘက်ထောက်ပြီး ကျွန်မဘေးကို လာတယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးက အိတ်ထဲက တစ်ရှူးထုတ်ပြီး ကျွန်မ ဗိုက်နဲ့ ဆီးစပ်မှာ ပေကျံနေတဲ့ သူ့ဟာတွေကို တယုတယ သုတ်ပေးတယ်။

ပြီးတော့ “ပြီးရင် ရေဆေးပေးမယ်၊ ပေကုန်တာ ဆောရီးပဲ” လို့ ပြောတယ်။ သူ့စကားပြောသံက မောဟိုက်နေသလိုပါပဲ။ ပြီးတော့ သူက ဘေးမှာ လှဲချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို ဖက်ထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိတော့ မျက်စိအသာမှိတ်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်မိတယ်လေ။

ခဏကြာတော့ သူက

“အအေးပတ်သွားလိမ့်မယ်၊ သန့်ရှင်းရေး သွားလုပ်ရအောင်” လို့ ပြောတာနဲ့ ရေချိုးခန်းဝင်ဖို့ ထလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အင်္ကျီဝတ်မလို့ လက်လှမ်းတော့ သူက “ထားခဲ့လေ၊ ရေစိုကုန်ဦးမယ်” ဆိုတာနဲ့ မဝတ်ဖြစ်တော့ဘူး။

နှစ်ယောက်သား ထပြီး ရေချိုးခန်းဘက် သွားတော့ စိတ်ထဲ မလုံမလဲ ဖြစ်မိတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ဆိုတော့ ဘေးဘီက တစ်ယောက်ယောက်များ မြင်သွားလေမလားပေါ့။ ရေချိုးခန်းထဲ ရောက်တော့ သူက ရေတစ်ခွက် ခပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မရှေ့မှာတင် သူ့ဟာကို ရေလောင်းပြီး ဆေးပါတော့တယ်။ မရဲတရဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အရင်းမှာ အမွေးကြမ်းမဲမဲတွေ ဖုံးနေတဲ့ သူ့ဟာက ခုနကလောက်တော့ အရွယ်မကြီးတော့ဘဲ ခပ်ပျော့ပျော့ရယ်။ ပြီးတော့ ရေတစ်ခွက် ခပ်ပြီး ကျွန်မကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။

ကျွန်မလည်း ဗိုက်နဲ့ ချက်တွေကို ရေလောင်းချပြီး ဆေးလိုက်တယ်။ ညှီနံ့က မပျောက်သေးဘူး။ သူက ဆပ်ပြာပါတိုက်လိုက် ဆိုတာနဲ့ ဗိုက်ကို ဆပ်ပြာတိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မိန်းမကိုယ်ကိုလည်း ဆေးချင်တယ်လေ။ သူ့ရှေ့မှာ ဆေးဖို့ကို တွန့်ဆုတ်နေတုန်း သူက

“အောက်က ဟာလေးပါ ဆေးလိုက်လေ၊ ခုနက ပေထားတာ” လို့ ပြောတယ်။ ရှက်သွားမိတာတော့ အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖြစ်က ဒီအခြေအနေအထိ ဆိုက်နေပြီလေ။ ဒါနဲ့ ရေတစ်ခွက် ထပ်ခပ်ပြီး သူ့ကို ကျောပေးပြီး ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ဟာကို ဆေးရတော့တာပေါ့။ ပြန်တွေးရင်တော့ ရယ်စရာပါ။ ခုနက အိပ်ရာပေါ်မှာ သူကြည့်ချင်တိုင်းကြည့်ရုံမက ကလိချင်တိုင်း ကလိတာ ခံရပြီးမှပဲလေ။

ရေဆေးလိုက်တော့ အင်္ဂါစပ်နောက်ပိုင်းက စပ်ခနဲ ဖြစ်သွားတာကြောင့် “ဆစ်” ဆိုပြီး ညည်းလိုက်မိတော့ သူက “အောက်က အဆက်လေး ပြဲသွားတာမို့ စပ်တာနေမယ်” လို့ ပြောတယ်။ ခက်တာက ကျွန်မဟာကို ကျွန်မ ငုံ့ကြည့်လို့ မရဘူးလေ။

သူက “သေးသေးလေးပါ၊ ခဏနေ ပျောက်သွားမှာ” လို့ ပြောတယ်။

အိမ်အပြန်လမ်းပေါ်မှာ သိပ်စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှိန်နေတာကြောင့် ထင်ပါရဲ့။ အိပ်ခါနီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်တော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်မိတဲ့အခါ အောက်ပိုင်းကွေးရာလေးမှာ မဆိုသလောက်ကလေး ပြတ်ပြဲသွားတယ်။ ရေထိတော့ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့ညက ကျွန်မ တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး။

သွယ်သွယ် ပြောခဲ့တဲ့ သူတို့ ဇာတ်လမ်းလို ကျွန်မတို့လည်း ဖြစ်နေပါလားလို့ တွေးမိတယ်။ တကယ်တော့ စိတ်လောဘ မပြည့်ခဲ့တာကြောင့်မှန်း နောင်မှ နားလည်လာတယ်။ သူနဲ့ လုပ်ခဲ့သမျှက ခေါင်းထဲ ပြန်ပေါ်ပေါ်လာရုံမက အဲ့ဒီအချိန်က အရသာကို ပြန်ခံစားချင်နေမိတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရှေ့မှာ သူ့ဟာကြီးကို ပွတ်ပြီး ပွက်ခနဲ ထွက်လာတဲ့ သုတ်ရည်ဖြူဖြူတွေ၊ သွယ်သွယ် ပြောတဲ့ ယောက်ျားတွေ ဂွင်းတိုက်တယ်ဆိုတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ကြုံခဲ့ရတာပါပဲ။

ဒီအရည်တွေဟာ တစ်နေ့ ငါ့မိန်းမကိုယ်ထဲ ထိုးထည့်တာ ခံရမှာပါလားဆိုတဲ့ အတွေး၊ အမွေးမဲမဲတွေကြားကနေ တိုးထွက်နေတဲ့ တုတ်ခိုင်မာတောင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ဟာကြီးတွေက မျက်စိထဲ ခဏခဏ ပြန်ပေါ်နေတယ်လေ။ နောက်ဆုံး အရည်ရွှဲနေတဲ့ မိန်းမကိုယ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို မောဟိုက်လာတဲ့အထိ လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ဖြေဖျောက်လိုက်မိပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

သူနဲ့ ကျွန်မ နောက်တစ်ပတ် စနေကျမှပဲ တွေ့ရတော့မှာပါ။ ဒီကြားထဲမှာ သွယ်သွယ် က ရုတ်တရက်ကြီး ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ဆက်မှာပေါ့၊ သူ့ယောက်ျား သင်္ဘောတက်သွားပြီလေ။ ဒါနဲ့ ကြာသပတေးနေ့ကလည်း ရုံးပိတ်ရက် ကျတာနဲ့ သူနဲ့ ကျွန်မ တွေ့ဖို့ ချိန်းကြတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ သူက ကျွန်မကို သူ့ကားလေးနဲ့ လာခေါ်တယ်၊ မြို့ထဲပတ် စားချင်တာ စားကြပြီး နေ့လယ် သူတို့ တိုက်ခန်းမှာ ဝင်နားတယ်။

သူက ကျွန်မ စေ့စပ်ထားတဲ့ အကြောင်းကို သိထားတော့ စကားစပြီး မေးရာက အကြောင်းစုံ ပြောဖြစ်တယ်။

“ဒီအတိုင်းဆို နင် သိပ်မကြာတော့ဘူး၊ ပါသွားတော့မယ်” တဲ့။

“အဓိကက ကလေးမရဖို့ပဲ လိုတာပါဟာ”

ဆိုတာက အစချီပြီး ရာသီရက်လွတ်တွက်တာကို လက်ချာပြန်ပေးပြန်ပါရော။ သူ့ယောက်ျားက သူ့အောက်ပိုင်းကို နမ်းလို့ အမွေးတွေ ရိတ်ထားတယ်တဲ့။ ရိတ်တာ ခဏခဏ ပြန်ပေါက်လို့ တလောကပဲ waxing လုပ်ထားတယ်တဲ့လေ။ သူ ဘာပြောမှန်း မသိလို့ “အဲ့ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ” လို့ မေးတော့ ဖယောင်းသုတ်ပြီး နှုတ်တာတဲ့။ နာတယ်လို့တော့ ပြောတယ်။

သူ့ယောက်ျားကတော့ ပုံမှန်ရိတ်တယ်တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ ရိတ်တာလဲလို့ မေးတော့

“နင်ကလည်းဟာ၊ ပြီးရင် အရည်တွေက အဲ့ဒီမှာပေပြီး ညစ်ပတ်ကုန်တယ်။ ပြီးတော့ အနံ့ပြင်းတာပေါ့ဟာ၊ ရိတ်ထားတော့ သန့်ရှင်းတာပေါ့” တဲ့။ နောက် သူ့ယောက်ျားက ပြောတယ်တဲ့၊ ရိတ်ပြီးရင် လုပ်ရတာ ပိုကောင်းလာတယ်တဲ့။

“နင်ရော ပိုကောင်းလာလား” လို့ မေးတော့ ပုံမှန်ပဲလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် သူ့ယောက်ျားက ဖိပြီး ထည့်ထားရင် ဘယ်လို ကောင်းမှန်းမသိဘူးတဲ့။

“ပြောပါဦး၊ ဘယ်လို ကောင်းတာလဲ” လို့ မေးတော့

“မပြောတတ်ဘူးဟာ၊ ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပဲ၊ နင် နောက်တော့ သိလိမ့်မယ်” ဆိုပြီး ပြောတယ်။

“နင်သိလား၊ သူတို့က အရှိန်ရလာရင် အရမ်းဆောင့်တတ်တယ်၊ အဲ့လိုဆို ငါတို့လည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးရင် အဖုတ်တစ်ခုလုံး ကြိမ်းနေရော” တဲ့။ ပြီးတော့ ဆက်ပြောတယ် “နောက်ကနေ လုပ်တဲ့အခါ ပိုကောင်းတယ်” တဲ့။ ဘယ်လို ကောင်းတာလဲလို့တော့ ထပ်မမေးဖြစ်တော့ဘူး။

ပြန်ခါနီး ပုလင်းလေးတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ နင့်လူကြီးနဲ့ မတွေ့ခင် နို့သီးခေါင်းကို အဲ့ဒီဆေးလေး လိမ်းထားတဲ့။ ဘာလို့လဲလို့ မေးတော့ “ကြည်ပြီး အရောင်လှနေအောင်” လို့ ပြောတယ်။ သူ အရင်က သုံးခဲ့တာတဲ့။ အခု ဆက်မသုံးတော့ဘူးတဲ့။ ဪ… တစ်ကွက်ချန်ထားခဲ့သေးပါလားလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါမျိုးတွေလည်း ရှိပါလားလို့ ဗဟုသုတ တိုးခဲ့ရပါရဲ့။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ရေချိုးဖို့ ပြင်ရင်း မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်လုံးက ခပ်သွယ်သွယ် ရှိပေမဲ့ ခါးကတော့ တုတ်ချင်ချင်။ ခပ်ချပ်ချပ် ဖြစ်နေတဲ့ ရင်သားနှစ်မွှာကတော့ သွယ်သွယ် လောက် မကြီး။ နှစ်ခုကြား ဟနေတဲ့ အကွာအဝေးက သိသိသာသာရယ်။ ရင်သားပေါ်တဲ့ အင်္ကျီမျိုး ကျွန်မ ဝတ်ရင် ရုပ်ဆိုးမှာကို သိတယ်။ နှစ်ခု ထိစပ်နေပြီး နှစ်မွှာကြားကို မြင်ရတာမျိုးမှ လှတာကိုး။

ပေါင်ကြားထဲက မျဉ်းကြောင်း သုံးမြှောင့် စုံရာကတော့ ထင်ထင်ရှားရှားရယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆီးဖုံးမွေးက ကျဲပါးတော့ အသားကို မြင်ရနိုင်တယ်။ သွယ်သွယ် က အကုန်ရှင်းထားတယ် ဆိုတော့ သူ့ဟာက မျက်နှာပြောင် ဖြစ်နေမှာပဲလို့ တွေးမိတယ်။ တစ်ဆက်တည်း ငါလည်း ရိတ်ရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မဟာကို နမ်းတယ်၊ စုပ်တယ်လေ။ ရေချိုးတော့ အဲ့ဒါကို သန့်ရှင်းရေး ကျကျနန လုပ်မိတယ်။ သူ နမ်းတဲ့အခါ ဂျီးညှော်တွေ အနံ့အသက်ဆိုးတွေနဲ့ဆို ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှု မရှိဘူး ထင်သွားရင်လည်း ရှက်စရာပဲကိုး။

ဒီကြားထဲမှာပဲ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စကို သူက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ပြောဆိုစီစဉ်ပါတော့တယ်။ နောက်တစ်ခါ အလုပ်လိုအပ်ချက်အရ သင်္ဘောပေါ် ခဏ တက်ရတော့မှာမို့ အမြန်လက်ထပ်ပါရစေပေါ့။ ဒီတစ်ခေါက်က ၆ လလောက်ပဲမို့ မထွက်ခင် ရုံးတက် လက်မှတ်ထိုးသွားမယ်ပေါ့။ ပြန်လာမှ ဧည့်ခံပွဲ လုပ်မယ်ပေါ့။ အမေတို့ကလည်း ငါ့သမီး မြန်မြန် ယောက်ျားရပြီးရောပဲလား၊ သမက် မလွတ်အောင် ဖမ်းကြမယ်ဆိုပြီး လုပ်သလား မသိ၊ လက်ခံလိုက်ကြတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ နှစ်ပတ်အတွင်း လက်မှတ်ထိုးဖို့ စီစဉ်ကြပါတော့တယ်။

စနေနေ့မနက် ရောက်တော့ သူ လာခေါ်တယ်။ ကျွန်မ ရေချိုးနေတုန်း သူ ရောက်လာတယ်။ ဘုရားတက်ဖို့ပေါ့။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ကြမယ်ဆိုတာကို သိနေတော့ အောက်ပိုင်း အတွင်းကိုပါ ဆေးရည်နဲ့ ဆေးလိုက်တယ်။ ဖီးလိမ်း အလှပြင်တော့ သွယ်သွယ် ပေးတဲ့ ဆေးလေးကိုလည်း လိမ်းလိုက်တယ်လေ။ ပြင်ဆင်ပြီး ကျွန်မ ထွက်လာတော့ သူက ဧည့်ခန်းထဲမှာ သတင်းစာ ဖတ်နေတယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “ဒီနေ့ တယ်လှနေပါလား” တဲ့။

အဲ့ဒီနေ့က ထုံးစံအတိုင်း ဘုရားတက်၊ ပန်းကပ်၊ ရေသပ္ပာယ်ပြီး လက်ယာရစ် ဖူးပြီး တိုက်ခန်းကို ကူးခဲ့ကြတာပေါ့။ တစ်လမ်းလုံး သူနဲ့ ကျွန်မ ပုံမှန်ပဲ ပြောဆိုဖြစ်ကြတယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ နှစ်ယောက်သား ဖုန်တွေသုတ်၊ တံမြက်စည်းလှည်းပေါ့။ ပြီးတော့ သူက အိပ်ရာကို ခင်းလိုက်တယ်လေ။ အဲ့ဒီအချိန် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုဖြစ်တယ် မသိဘူး၊ သူ့ရဲ့ အယုအယကို၊ အထွေးအပွေ့ကို အရမ်းခံချင်လာတယ်။

သူက အပေါ် ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ချိတ်မှာ ချိတ်တယ်။ ပြီးတော့ ပုဆိုးပါ ချွတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မလည်း အင်္ကျီကို လိုက်ချွတ်လိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်မ အင်္ကျီကို လှမ်းယူပြီး တန်းမှာ ချိတ်လိုက်ချိန် ထမီကိုလည်း ချွတ်လိုက်မိတယ်။ ထမီကို အသာခေါက်ပြီး သူ့ဘေးက တန်းပေါ် လှမ်းတင်လိုက်ချိန်မှာ သူရော ကျွန်မရော နှစ်ယောက်စလုံး အတွင်းခံနဲ့ချည်း ကျန်တော့တယ်။

သူက ရုတ်တရက် ကျွန်မကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း နမ်းစုပ်ပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး၊ သူ့ကိုလည်း ပြန်ဖက်ထားမိတယ်။ ပြီးတော့ အောက်က အပေါက်က ဖျစ်ခနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရည်တွေ ထွက်လာတာလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ သူက ဘရာစီယာ အောက်ကနေ လက်လျှိုပြီး နို့တွေကို ကိုင်တယ်။ ပြီးတော့ တင်ပါးတွေကို ညှစ်တယ်။ ဖက်ပြီး လည်ပင်းနဲ့ ဂုတ်ကို နမ်းတယ်။

သူ့ရဲ့ မာတောင့်တောင့် လိင်တံကြီးက ကျွန်မ ဆီးစပ်နဲ့ ဗိုက်ကို လာပြီး ပွတ်မိနေတယ်။ ခဏနေတော့ လူချင်း နည်းနည်းခွာပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘရာစီယာကို ချွတ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း အလိုက်သင့်လေး ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ အိပ်ရာပေါ် ပစ်တင်ပြီး သူက ဘောင်းဘီကို ချွတ်တော့ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ပင်တီကို ကိုယ် ချွတ်လိုက်တယ်ပေါ့။ ပင်တီအတွင်းမှာ ခံထားတဲ့ ပတ်ဒ်မှာ အရည်ကွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြန်ဖက်တော့ “ခဏနေဦး၊ ရေဆေးပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒီကြားထဲ ချွေးဘာညာ အရည်တွေနဲ့ သူ မသတီမှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး။

ဒါနဲ့ နှစ်ယောက် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကြ၊ သူက သူ့ဟာကို သူဆေး၊ ကျွန်မက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ကျွန်မဟာ ကျွန်မ ဆေးပေါ့။ ယောနိကို ဆေးလာတဲ့ ဆေးရည်ရဲ့ အမွှေးနံ့ကတော့ မပျောက်သေးဘူး။ သူ အဆင်ပြေမှာပါလို့ တွေးမိတယ်။ တကယ်တော့ သူ့လျှာနဲ့ ပါးစပ် အစွမ်းကို အရမ်းခံစားချင်တယ်လေ။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မက အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်လှဲအိပ်လိုက်တယ်။ သူက ဘေးကနေ တစ်စောင်းလှဲပြီး နို့တွေကို လှမ်းကိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပါးစပ်ကို စုပ်နမ်းတယ်။ ကျွန်မလည်း မျက်စိမှိတ်ထားပြီး အလိုက်သင့် တုံ့ပြန်နေမိတယ်။ ရင်သားတွေက တင်းလာသလို အောက်ကလည်း ယားကျိကျိလိုမျိုး ဖြစ်လာတယ်လေ။

သူက နမ်းတာကို ရပ်ပြီး နို့တွေကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်၊ ပွတ်လိုက်၊ ဆုပ်ကိုင်လိုက် လုပ်တယ်။ ကိုယ့်ရင်သားကိုယ် ကြည့်မိတော့ ခါတိုင်းနဲ့မတူ တင်းပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်နေလိုက်တာလေ။ သူက “ဒီနေ့ နို့သီးလေးတွေက ပိုလှနေသလိုပဲ” တဲ့။ သူက အဲ့ဒါလေးတွေကို ပွတ်လိုက်တိုင်း ပြောမပြတတ်တဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားရတယ်။ နောက် သူက ငုံ့ပြီး စို့ပါတော့တယ်။ သူ့ စုပ်ထားတာရယ်၊ လျှာနဲ့ တို့ထိကစားတာရယ်က ဘယ်လိုကောင်းမှန်း မသိပါဘူး။ သူ့ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖိမထားမိအောင် စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရတယ်လေ။

နောက် ရင်သား အောက်ဘက်ကို ရွှေ့ပြီး နမ်းတယ်။ ပြီးတော့ ဗိုက်နဲ့ ချက်ကို။ ယားကျိကျိ ဖြစ်လို့ အသက်အောင့်ပြီး ဗိုက်ကို ရှပ်ထားလိုက်မိတယ်။ ပြီးတော့ ဆီးဖုံးမွေးတွေကို နမ်းရှုံ့ပါတော့တယ်။ နောက် ကျွန်မ ပေါင်ရင်းကို အောက်က ပင့်ကိုင်ပြီး ပေါင်တွေကို ကားလျက်ပုံစံ ပြင်လိုက်တယ်။ သူ ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို သိတယ်လေ။ ခေါင်းကို ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး အလိုက်သင့်ကလေး ကားပေးထားလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မဟာကို သူ့လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပြီး ဖြဲကြည့်တာကို ခံစားရတယ်။ နောက် စပြီး နမ်းရှုံ့ပါတော့တယ်။

ကျွန်မဟာကို ထိတွေ့နေတာက သူ့လျှာလား၊ နှုတ်ခမ်းတွေလား မသဲကွဲဘူး။ နူးညံ့တဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်တိုက်နေသလိုပဲ။ အရမ်း ပွတ်တိုက်လို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ ပါးစပ်က ကယောင်ကတမ်း အသံတွေ ထွက်မိတယ်။ မထွက်မိအောင် ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရဘူး။ အရင်နေ့ကထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်သလို ခံစားရတယ်။

ရုတ်တရက် တစ်ခုလုံးကို စုပ်ဆွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားတော့ လန့်ပြီး အော်လိုက်မိတယ်။ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ပါးစပ်က ကျွန်မဟာကို ထိအပ်ထားတာပဲ မြင်ရပြီး ဘာလုပ်လိုက်မှန်း မသိဘူး။ “ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” လို့ မေးတော့ သူက မဖြေဘူး။ ဘယ်လို အရသာမှန်း မသိ၊ မခံမရပ်နိုင်အောင် ကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောတတ်တော့တယ်။ ပါးစပ်ကလည်း ဟင်းခနဲ ဟဲခနဲ အသံတွေ ထွက်မိတယ်။ တားဆီးထိန်းချုပ်လို့ကို မရအောင်ပါပဲ။

သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်ပြီးလုပ်နေတယ်။ အစေ့ကို လျှာနဲ့ ထိတယ်၊ ပွတ်တယ်လေ။ အစေ့လေးက တင်းနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိနေတယ်။ သူက အဲ့ဒါလေးကို နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ညှပ်ပြီး ဆွဲတယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ ဆတ်ဆတ်ကို ခါသွားတာပေါ့။ ပါးစပ်ကလည်း “အား” ဆိုပြီး အသံကျယ်ကျယ် ထွက်သွားတယ်။

ရုတ်တရက် သူက ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို လှမ်းဖက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာနဲ့ နဖူးတွေ၊ ပါးတွေ၊ လည်ပင်းတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း အငန်းမရ နမ်းပါတော့တယ်။ သူ့မျက်နှာက ကျွန်မသုံးခဲ့တဲ့ ဆေးရည် အမွှေးနံ့နဲ့အတူ အနံ့တစ်မျိုးကိုပါ ရတယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်မ မိန်းမကိုယ်ရဲ့ အနံ့ပဲဆိုတာ သိလိုက်တယ်လေ။ သူ့ အသက်ရှူသံက ပြင်းလွန်းတယ်။ အတင်းဖက်ရင်း ကျွန်မ နားနားကို ကပ်ပြီး ပြောတယ်။ “အရမ်း လိုးချင်တယ်ကွာ” တဲ့။ ကျွန်မ မျက်နှာပူသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ရှက်သွားတယ်ပဲ ပြောပါရစေ။ အဲ့ဒီ စကားလုံးကို နှုတ်ကနေ ထွက်ဖို့ဝေးစွ၊ နားနဲ့တောင် မကြားရဲပါဘူး။

နောက် ရုတ်တရက် ထလိုက်ပြီး သူ့ဟာကို လက်နဲ့ ပွတ်တိုက်ပါတော့တယ်။ ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ သဘောမပေါက်လိုက်ဘူး။ ခဏနေတော့ သူ့ဟာထဲက သုတ်ရည်ဖြူဖြူတွေ ပန်းထွက်လာပြီး ကျွန်မ ဗိုက်နဲ့ လည်ပင်းအထိ ပေကျံကုန်ပါတော့တယ်။

ပြီးတော့ သူက ကျွန်မဘေးမှာ လှဲချလိုက်ပါတယ်။ အသက်ရှူသံ ပြင်းသလို ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူ့ဟာကြီးကတော့ မထောင်မလဲပဲ။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး သနားမိသလို၊ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသလို၊ ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မသိ။

အမောပြေတော့ နှစ်ယောက်သား ထပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကြတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြရင်း ကျွန်မက “ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” လို့ မေးတော့ သူက ရုတ်တရက် မဖြေဘူး။ နောက်တော့မှ “ဂွင်းတိုက်လိုက်တာလေ” လို့ ပြောတယ်။ ဒါတော့ သူပြောမှလား သိတယ်လေ။ “ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လို လုပ်လိုက်တာလဲ” လို့ ထပ်မေးလိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ငါ့မှာ တစ်ခုခု မှားနေ၊ လွဲနေသလား မသဲမကွဲပေါ့။

သူက တစ်ချက် ရယ်ပြီး “ညီမ အထဲကို ထည့်ချင်လွန်းလာလို့၊ တော်ကြာ ထည့်မိရင် အစ်ကို ကတိမတည်သလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့” တဲ့။

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောမိဘူး။ စိတ်ထဲမှာ သူ့ကို ချစ်သွားမိသလိုပဲ။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လို့ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်မယ် ပြင်ရင်း ရုတ်တရက် ကျွန်မ သူ့ကို လှည့်ပြီး လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ “အစ်ကို ထည့်ချင်ရင် ထည့်လေ” လို့။ တကယ်တော့လည်း ကျွန်မတို့ အဖြစ်က ဆင်ကောင်ကြီး အမြီးတစ်နေတဲ့ အနေအထားမျိုးကိုး။ မထူးတော့ဘူးလို့ တွေးမိတာကိုး။ ပြီးတော့ ခုန စိတ်ထဲ သိပ်မကျေနပ်မိဘူး ဆိုတာလည်း ဝန်ခံပါရစေ။

သူက ကျွန်မကို ပြုံးပြီး ဖက်တယ်။ ပြီးတော့ “လက်မှတ်ထိုးတဲ့နေ့မှ လုပ်မယ်” ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ဆက်ပြောတယ်။

“အဲ့ဒီအခါကျ ညီမဟာထဲ အစ်ကို့ဟာ တစ်ဆုံးထည့်မှာ” တဲ့။

“ပြီးတော့ အစ်ကို့ အချစ်ရည်တွေ အပြည့်ထည့်ပေးမယ်” တဲ့။

ကျွန်မ အဲ့ဒီလောက် အတုံးလိုက်အတစ်လိုက် ညစ်တီးညစ်ပတ် စကားလုံးတွေ သူ့ဆီက ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး။ ပြီးတော့ ပြောသေးတယ်။ “ညီမ ဟာလေးက အရမ်းလှတာပဲ” တဲ့လေ။ ကျွန်မဟာကို လှတယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိပါဘူး။ သူ့စကားအဆုံးမှာ ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သူ့ဟာကြီးက ကျွန်မ ဆီးစပ်ကို ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်အောင် လာထောက်နေတယ်။ နို့သီးခေါင်းကလေးတွေက ကျဉ်ခနဲ ဖြစ်သွားသလို ကျွန်မ မိန်းမကိုယ်ကိုလည်း ကျုံ့လိုက်မိသလိုပဲ။

တနင်္ဂနွေနေ့က စပြီး လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ကြပါတယ်။ ကုတင်၊ မွေ့ယာ၊ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေအပြင် မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းတွေနဲ့ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂ အချို့ကိုပါ ဝယ်ကြရပါတယ်။ နောက် လက်မှတ်ထိုးတဲ့နေ့အမီ အခန်းကို ပြင်ကြဆင်ကြပေါ့။ လက်ထပ်ပြီးရင် ကျွန်မတို့က ဒီတိုက်ခန်းကို ပြောင်းနေရမှာလေ။ လိုအပ်တာတွေ ဝယ်ခြမ်းစီစဉ်ရင်း အဲ့ဒီနေ့ “ည” အတွက် နေ့စဉ်လည်း ပြောဖြစ်ဆိုဖြစ်ကြတာပေါ့။ သူပြောသလို ပါကင်ဖွင့်ပွဲပေါ့။ အဓိကက ကလေးရသွားမှာပဲ။

ကျွန်မက ရာသီမှန်တော့ ရက်တွက်ကြည့်တဲ့အခါ မလွတ်တလွတ် ဖြစ်နေတယ်။ ဧည့်ခံပွဲက သူ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာမှ လုပ်ကြမှာဆိုတော့ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ မဖြစ်ချင်ဘူးလေ။ သူကတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုပြီး ပြောတယ်။ အိမ်ထောင်ကျလို့ ကလေးရတာ ရတနာရတာပဲတဲ့လေ။ သူက ကွန်ဒုံး မသုံးချင်သလို ကျွန်မကိုလည်း ဆေးမသောက်ရဘူးတဲ့လေ။ ပြီးတော့ သုတ်ကိုလည်း ကျွန်မဟာထဲပဲ ထည့်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ အပြင်မှာ မထုတ်ဘူးတဲ့လေ။

သူက အဲ့ဒီလို အတုံးလိုက်အတစ်လိုက်တွေ ပြောလာသလို ကျွန်မကလည်း ပိုပြီး ရဲရဲတင်းတင်း ပြောလာမိတယ်။ အထူးသဖြင့် အဆုံးထည့်မှာတို့၊ မရှက်နဲ့တို့၊ နောက် အရသာ အပြည့်အဝခံတို့၊ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ လုပ်မှာတို့ပေါ့။ မျိုးစုံလုပ်မှာဆိုတော့ စိတ်ထဲ တွေးမိတယ်။ လေးဘက်ထောက်ပြီး ခွေးတွေလို လုပ်တာမျိုးတို့ ဘာတို့ပေါ့။ ငါတော့ ကောင်းကောင်း ခံရတော့မှာပဲလို့ တွေးမိတဲ့အခါ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပါပဲ။ နာမှာပြုမှာလည်း စိုးမိတယ်။

တကယ်တော့ ကျွန်မကသာ အပျိုစစ်စစ်၊ သူက လူပျိုမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါတွေက ကျွန်မ နောက်မှ သိတာပါ။ အိမ်ထောင်သက် ရလာချိန်မှ လင်မယားချင်း အိပ်ရာဝင်စကား ပြောချိန်မှာမှ သူကပဲ ပြောပြတာ။ ကျွန်မ အရင် ရည်းစားနှစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ပဲ အတူအိပ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ ပထမတစ်ယောက်က သူ့ထက် အသက်ကြီးပြီး အပျော်တွဲတာတဲ့လေ။ အဲ့ဒီမှာ ပညာစုံတတ်ခဲ့တယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီ အစ်မကပဲ သူ့ကို ဦးဆောင်သွားတာ။ ပြီးတော့ သူနဲ့တွေ့ချိန်ကတည်းက အပျိုမဟုတ်ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီတစ်ယောက်က စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ ယူသွားသတဲ့။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရည်းစားဖြစ်ပြီးမှ ပထမအခေါက် သင်္ဘောပေါ်တက်တော့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ တွဲသွားလို့ ခွာလိုက်တာတဲ့လေ။

အဲ့ဒီတစ်ယောက်ကတော့ အပျိုစစ်စစ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့က အစီအစဉ်မရှိဘဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ကြတာမို့ အပျိုအရသာ ကောင်းကောင်း မသိခဲ့ဘူးတဲ့လေ။ ဒီတော့ ကျွန်မနဲ့ အပျိုအရသာ ကောင်းကောင်းယူမယ်ဆိုပြီး အကွက်ကျကျ ကြံစည်ခဲ့တာတဲ့။ မိန်းကလေးကိုယ်တိုင်က မရှက်မကြောက်နဲ့ စိတ်ပါမှ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကောင်းတယ်ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီတော့မှ ငါ့ကို အကြံအစည် ခံခဲ့ရတာပါလားဆိုပြီး တွေးမိတယ်။

အိမ်အတွက် တီဗွီကို လက်မှတ်မထိုးခင် တစ်ရက်မှာ ဝယ်ဖြစ်ကြတယ်။ ဝယ်လာတဲ့ တီဗွီကြီးနဲ့ ဒီဗွီဒီစက်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆင်တယ်။ ပြီးတော့ အခြား လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ရုပ်ရှင်ထိုင်ကြည့်ကြတယ်လေ။ သူက ဒီဗွီဒီတချို့ ထုတ်လာတယ်။ ကြိုစီစဉ်ထားတယ်ဆိုတာက ဘီဘီစီက ရိုက်တဲ့ လိင်ပညာပေး အစီအစဉ်တစ်ခုနဲ့ အပြာရုပ်ရှင်တွေချည်းပဲ။ သူကလည်း အပြာရုပ်ရှင်တွေချည်းပဲဆိုတာ ပြောတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ပထမဆုံး အပြာရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖူးတာပါပဲ။

နှစ်ယောက် အတူတူကြည့်ကြတော့ အရင်ကလောက် မရှက်တော့ဘူး။ ဒေါ့ဂီဆိုရင် ဘယ်လိုနေဆိုပြီး ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းသေးတယ်။ ပထမတော့ ငြင်းသေးတယ်။ နောက်တော့ အစမ်း လေးဘက်ထောက်ပြတော့ အချိုးမကျဘူးတဲ့လေ။ သူပြောသလို ခါးကိုချိုးပြီး တင်ကို ပေါင်ကို ကားပစ်ထားရတယ်။ လုပ်တုန်း ထမီက ကျွတ်၊ လက်နှစ်ဘက်က ရှေ့ကို ထောက်ထားတော့ ချက်ချင်း ပြန်ဝတ်လို့မရ။ သူက ထမီဆွဲချပြီး ဖင်ကြားထဲ လက်ညှိုးနဲ့ ပွတ်လိုက်သေး။ လက်ကလည်း မြန်ပါ့။ ပင်တီ ဝတ်ထားပေမဲ့ ယားတာပေါ့။ သူက ပင်တီကိုပါ ဆတ်ခနဲ ဆွဲချလိုက်ပြီး ကျွန်မဟာကို လျှာနဲ့ ဖမ်းလျက်တယ်။ ကျွန်မက ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး

“မရွံဘူးလား၊ ရေမဆေးရသေးဘူး” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာလည်း သူ့ကို အဲ့ဒီလို မလုပ်စေချင်ဘူးလေ။

အဲ့ဒီနေ့က သူ့ဟာကို လက်နဲ့ ပထမဆုံး ကိုင်မိတာပဲ။ ဘီဘီစီ အစီအစဉ်ပြီးတော့ အပြာကား ကြည့်ကြတယ်။ အဝတ်အစား မချွတ်ပေမဲ့ သူ့ဟာ ကိုယ်ကိုင်၊ ကိုယ့်ဟာ သူကိုင်ပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ သူ့အမွေးတွေကို ရိတ်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။ ဘာလို့လဲလို့ မေးတော့ အမွေးခံနေတဲ့အခါ သိပ်အရသာ မရှိဘူးတဲ့လေ။ ဘယ်လို အရသာမရှိတာလဲတော့ မပြောတတ်ဘူး။

နောက် သူ့ဟာက ထိပ်ဖူး အရေပြားကို ဖြတ်ထားတာတဲ့။ ခဲအို ဟာလို ထိပ်မှာ အရေပြား အုပ်မနေဘူး။ အတွင်းက ပြောင်နေတဲ့ ထိပ်ဖူးကို မြင်ရတယ်။ ယောက်ျားတန်ဆာက မှိုပွင့်ခေါင်းနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောတာ ဒါကြောင့်ကိုးလို့ တွေးမိတယ်။ သူ့ဟာက ထောင်မတ်နေတာပဲ။ လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ လက်ခလယ်နဲ့ လက်မ ထိမိရုံပဲ။ ဒီလောက် ဟာကြီးအတွက် ငါ့အပေါက် ကျယ်ပါ့မလားဆိုပြီး နာမှာ ကြောက်မိသေးတယ်။

လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ရင်း လက်မလေးထောင်ပြီး တိုင်းကြည့်တော့ သူ့ဟာ ကျွန်မ တစ်မိုက်မက ရှည်တာပဲ။ ကိုင်ပွတ်နေရင်းနဲ့ ထိပ်က အရည်ကြည်ကြည်တွေ ထွက်ကျလာတယ်။ သူ့လက်ကလည်း ကျွန်မဟာကို ပွတ်နေတော့ ကျွန်မဟာလည်း အရည်ရွှဲလို့ပေါ့။ အမှန်ကို ဝန်ခံရရင် သူ့ရဲ့ဟာကြီးကို ကိုင်ရတာကိုက စိတ်ထဲ သဘောကျမိသလိုပဲ။ ရုပ်ရှင်ထဲကလို သူ့ဟာကြီးကို ကျွန်မက ပါးစပ်နဲ့ပါ စုပ်ပေးရမှာပါလားလို့ တွေးမိတယ်။ ရွံစိတ် ဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူလည်း ငါ့ဟာကို မရွံမရှာ လျက်သေးတာပဲလေလို့ သဘာဝပါပဲလို့ တွေးရတာပေါ့။ အမွေးမဲမဲတွေနဲ့တုန်းကလောက် ရွံစရာ မကောင်းတာတော့ အမှန်ပါ။

သူက အမွေးရိတ်ထားတော့ ကျွန်မကလည်း အမွေးရိတ်ရမလားလို့ မေးလိုက်တယ်။ မရိတ်နဲ့တဲ့။ ကျွန်မ ဆီးဖုံးမွေးက ပါးပြီး အနေတော်ပဲတဲ့။ မိန်းမပစ္စည်းက အမွေးမရှိရင် အကြည့်ရဆိုးသတဲ့လေ။ ထူလွန်းရင်လည်း ရွံဖို့ ကောင်းသတဲ့။ ရိတ်လိုက်ရင် ထူလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။

အဲ့ဒီနေ့က လိင်ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံတွေအကြောင်း အပြင် ဖင်ထဲကို ထည့်တာကိုပါ သိရတယ်။ ကျွန်မက ဒါတော့ လက်မခံဘူးလို့ ပြောတော့ သူကလည်း မလုပ်ပါဘူးလို့ ပြောတယ်။ လက်မခံနိုင်လောက်အောင် မသတီတာတော့ အမှန်ပါ။

နောက်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာနဲ့ စောစော ပြန်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက် ထွေရာလေးပါး ပြောဖြစ်ကြပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန် ကျွန်မ ပင်တီဟာ အတော်လေးကို စိုနေတာကို တွေ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ညက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး။

ဖဲမွေ့ယာထက်ဝယ်

နောက်ရက်မှာ ဗဟိုတရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ဟာ ဘဝတစ်သက်တာအတွက် တန်ဖိုးကြီးပြီး အရေးပါတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ မနက်ပိုင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နောက် Oriental House မှာ နှစ်ဖက် ဆွေမျိုးအချို့နဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ကို နေ့လယ်စာနဲ့ ဧည့်ခံပါတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး ဖေဖေနဲ့ မေမေကို ကန်တော့ကြပါတယ်။ ခဏတစ်ဖြုတ်နား၊ စကားစမြည်ပြောကြပေါ့။ ကျွန်မကတော့ အင်္ကျီအိတ် ပြင်ရတာပေါ့လေ။ ယောက်ျားနောက် ဆံထုံးပါတော့မှာကိုး။ ပြင်ဆင်နေတုန်း အခန်းထဲကို အစ်မ ရောက်လာတယ်။ ကူလုပ်ကိုင်ပေးရင်း မေးတယ်။ “ဟဲ့၊ နင်တို့ ကလေး ချက်ချင်းယူမှာလား” တဲ့။

ချက်ချင်းတော့ မယူချင်သေးဘူးလို့ ကျွန်မက ပြန်ပြောတော့ သူကလည်း အဲ့ဒါ ကောင်းတယ်တဲ့။ နင်တို့ အတူနေတဲ့အခါ ကလေးမရအောင်လည်း နေဦးလို့ ပြောတယ်။

“သူ့ကိုတော့ ကွန်ဒုံးသုံးခိုင်းပေါ့ဟာ”

လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သေးတယ်။

“နင့်ယောက်ျားကို ဖြည်းဖြည်းလုပ်ခိုင်းနော်” တဲ့။

ကျွန်မ ခပ်မဆိတ်ပဲ နေမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ရာသီလာရက်ဟာ နောက် လေးငါးရက်လောက် မှန်းထားတော့ လွတ်မှာပါလို့ တွက်ထားတယ်လေ။ ညနေပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ခန်းဆီကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ခရီးဆောင် အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်တော့ စိတ်ထဲ လွမ်းမောသလိုလို။ ယောက်ျားနောက် ဆံထုံးပါပြီပေါ့လေ။

အိမ်ခန်းကို ရောက်တော့ ညနေ ၄ နာရီ ထိုးပါပြီ။ အဝတ်အစားလဲပြီး အနားက စားသောက်ဆိုင်မှာ ညနေစာ ထွက်စားကြပါတယ်။ ပြီးတော့ စီးတီးမတ်မှာ အအေး၊ တစ်ရှူး စသည်ဖြင့် လိုအပ်မယ့် အသုံးအဆောင်လေးတွေ ဈေးဝယ်ပြီး ပြန်ခဲ့ကြတယ်။ အခန်းကို ရောက်တော့ ည ၇ နာရီခွဲ နေပါပြီ။ အဖြူရောင် အိပ်ရာခင်းနဲ့ ကုတင်ကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဆီးကြိုလို့ပေါ့။

အိမ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ နှစ်ဦးသား အဝတ်အစား လဲကြပါတယ်။ ကုတင်ပေါ်လှဲ ခဏတစ်ဖြုတ်နားရင်း နေ့လယ်က အကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောကြတယ်။ ခဏနေတော့ သူက “သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရအောင်” ဆိုပြီး စကားစတယ်။ သူ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး တန်းပေါ်တင်ပါတယ်။ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ရေချိုးခန်းဘက် ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး သူ့နောက် လိုက်သွားတာပေါ့။

ပြတင်းပေါက်တွေအကုန် ခန်းဆီးထူတွေ ချထားတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ မမြင်နိုင်ပါဘူး။ အခန်းထဲမှာ လင်မယား အသစ်စက်စက်က ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ပေါ့။ ရေချိုးခန်းမှာ သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်၊ ခြေလက်ဆေးကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူက သူ့ဟာကို ရေဆေးပါတယ်။ ခပ်တန်းတန်းလေး တောင်နေတဲ့ သူ့ဟာကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာပါပဲ။ ကျွန်မလည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ကျွန်မဟာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေမဲ့လည်း ရင်ထဲတော့ လှိုက်ဖိုနေတယ်။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ရေတွေဘာတွေ သုတ်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမယ်မှန်း မသိတာနဲ့ ကုတင်ရှေ့မှာ ရပ်နေမိတယ်။

သူက ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ကုတင်ရင်း အလယ်မှာ နေရာချလိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်လုံးကိုတော့ ကုတင်အလယ်မှာ နေရာချတယ်။ ပြီးတော့ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မကို လက်ဆွဲပြီး “လာလေ” ဆိုပြီး ခေါ်တယ်။ အလယ်ခေါင်းအုံးပေါ် တင်ပါးကို တင်ထိုင်ခိုင်းပြီး ပက်လက်လှဲချခိုင်းတယ်။ နောက်ခေါင်းအုံးက ခေါင်းအောက် အဆင်သင့်ပေါ့။

တင်ပါးကို အပေါ်ကို မြှင့်တင်ထားသလို ဖြစ်ပြီး ခြေတွေကို ကွေးချထားတဲ့အတွက် လူက ကော့ကော့လေး ဖြစ်နေတယ်။ မရှက်တော့ပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အတွက် ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ သူကတော့ ဟန်မပျက် ကျွန်မဘေးမှာ တင်ပါးလွှဲထိုင်ပြီး နဖူးကို စနမ်းပါတော့တယ်။

သူ့အနမ်းတွေက မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် မိုးရွာသလို ရွာကျလာတယ်။ နောက် နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်တယ်၊ လျှာချင်း တို့ထိကစားတယ်။ ကျွန်မကလည်း အလိုက်သင့် ပြန်ကစားပေးလိုက်တယ်။ လက်ကလည်း ရင်သားတွေကို ကိုင်ပြီး ကစားနေတယ်။ ပြီးတော့ သူက ရင်ဘတ်နဲ့ ရင်သားတွေကို စနမ်းပါတယ်။ နောက် နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို စပြီး ငုံစို့လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရင်သားတွေက တင်းခနဲ ဖြစ်လာတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်မိတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်မတ်နေသလိုပဲ။ ညာလက်က ဘယ်ဘက် ရင်သားကို အုပ်ကိုင်ပြီး ဆုပ်နယ်လိုက်၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို ကစားလိုက် လုပ်နေချိန်မှာ သူ့ပါးစပ်ကတော့ ညာဘက် ရင်သားကို စိတ်ကြိုက် စုပ်နမ်းလို့ပေါ့။

နို့သီးခေါင်းကို ငုံပြီး လျှာနဲ့ ဖိညှစ်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ ရင်တွေ ဖိုရပါတယ်။ ဘယ်လို ကောင်းမှန်းမသိတဲ့ ကောင်းတဲ့ အထိအတွေ့မျိုး ခံစားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အောက်ကဟာကလည်း စိုလာတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ သူက ငုံပြီး နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဆွဲတယ်၊ ပြီးတော့ လွှတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လို ခံစားလို့ ကောင်းမှန်း မသိပါဘူး။ သူ လုပ်လိုက်တိုင်း ဗိုက်က ချပ်ချပ်သွားတယ်။ ညာဘက်ပြီးတော့ ဘယ်ဘက်ပေါ့။ အောက်ကဟာလည်း ရွစိရွစိ ဖြစ်လာသလိုပဲ။

အတော်လေး ကြာတဲ့အခါမှ ဗိုက်နဲ့ ချက်တွေကို နမ်းပြီး ဆီးစပ်ကို ဆက်နမ်းပါတယ်။ နောက် ကျွန်မ ခြေထောက်တွေကြား ဝင်နေရာယူလိုက်ပါတယ်။ အရင်တစ်ခေါက်ကလို ပေါင်ရင်းကို အောက်က ပင့်ကိုင်ပြီး ကားလိုက်တယ်။ ကျွန်မက အလိုက်သင့် ကားပေးလိုက်တော့ မိန်းမကိုယ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို အသာဖြဲကြည့်တယ်။ “စိတ်လျှော့ထားနော်” လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ စပြီး ငုံ့နမ်းတော့တာပါပဲ။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရင်တစ်ခေါက်ကထက် ပိုကြမ်းပါတယ်။ လူလည်း တွန့်တွန့်လူးပေါ့။ ပါးစပ်ကလည်း ညည်းသံပေါင်းစုံက ထိန်းမရသိမ်းမရ ထွက်မိတယ်။ သူ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြမ်းလိုက်တိုင်း ကျွန်မ အော်မိသလို မောဟိုက်လို့ နားပြီး ထပ်ပြီး ကြမ်းပြန်ပါတယ်။ တစ်ချက်တစ်ချက် မိန်းမကိုယ်ကို ကော့ကော့ပေးလိုက်မိတယ်။ မကော့ပေးမိအောင် ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ နောက်ဆုံး ကျွန်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်ဟာ ကိုယ့်ဆီက ထွက်တဲ့ အရည်တွေရော၊ သူ့တံတွေးတွေနဲ့ပါ ရွှဲရွှဲစို ချွဲနေပါပြီ။

သူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်နှာဟာ ခက်ထန်နေသလိုပဲ။ နောက် ကျွန်မ မျက်နှာကို ကုန်းပြီး နမ်းပါတယ်။ ကိုယ့်အဖုတ်နံ့ကို ကိုယ် ပြန်ရတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီပါးစပ်နဲ့ပဲ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ပါတယ်။ နောက်တော့ နားနားကပ်ပြီး “ထည့်တော့မယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မကလည်း “အင်း” လို့ အလိုလို ပြန်ပြောမိတယ်။ မျက်စိကို မှိတ်ပြီး စိတ်ကိုလည်း လျှော့ထားလိုက်တယ်။

သူက ကျွန်မ ပေါင်လယ်ကနေ ကိုင်ပြီး ခြေထောက်တွေကို ကွေးပြီး ကားလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ပုံစံက ပက်လက်ကြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသလိုကြီး ဖြစ်သွားတော့တာပေါ့။ အကာအကွယ်မဲ့ ဟင်းလင်းဖြဲထားတဲ့ မိန်းမကိုယ်ကို လက်နဲ့ ပွတ်လိုက်ပြီး “ဟား… ညီမ စောက်ပတ်က ပြူးနေတာပဲ” လို့ တစ်တစ်ခွခွ ပြောတယ်။

ရုတ်တရက် ရှက်သွားသလို စိတ်ထဲမှာလည်း ကြွလာသလိုပဲ။ “ရှက်တယ်၊ မပြောနဲ့” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ပေါင်ရင်းတွေနဲ့ ကျွန်မ တင်ပါးကို အပေါ်ကနေ ဖိညှပ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ဟာကြီးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မဟာကို အထက်အောက် စုန်ဆန် ပွတ်ပါတော့တယ်။

အပွတ်ခံရတဲ့ အရသာကလည်း ပြောပြမတတ်အောင် ကောင်းတယ်။ လက်နဲ့ ပွတ်တာနဲ့ မတူပါဘူး၊ ပိုထိသလိုပါပဲ။ ကျွန်မလည်း ခေါင်းကို မော့ပြီး မျက်စိမှိတ် ခံစားနေမိတယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်နေဟန် အနည်းငယ် ပြောင်းသွားပြီး ကျွန်မဟာထဲ သူ့ဟာကြီး တိုးဝင်လာပါတော့တယ်။

တောင့်တင်းပူနွေးတဲ့ ထိပ်တုံးတုံး အရာတစ်ခုဟာ ကျွန်မရဲ့ မိန်းမကိုယ်ထဲ စီးခနဲ တိုးဝင်လာပါတယ်။ မိန်းမကိုယ်က ဆစ်ခနဲ တစ်ချက် ဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက်တွေကို ရုန်းကန် ဆန့်ထုတ်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လှုပ်လို့ မရဘူး။ သူက သူ့ခြေထောက်တွေနဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြန်ဖိထားတယ်လေ။ အဲ့ဒီဟာကြီးဟာ ကျွန်မ အထဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ချောင်းလုံး တိုးဝင်သွားသလိုပဲ။

သူ့ရဲ့ ဆီးစပ်သားဟာ ကျွန်မ မိန်းမကိုယ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ထိလာသလို သူ့ရဲ့ ဂွေးဥနှစ်လုံးကလည်း တင်ပါးကို လာရိုက်တယ်။ စပ်သွားပေမဲ့ ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး နာကျင်တာမျိုး မခံစားရပါဘူး။ သူ့ဆီးစပ်နဲ့ အပေါက်ဝ ထိနေတာရယ်၊ ဥနှစ်လုံးက တင်ပါးရင်းကို လာထိနေတာရယ်က စိတ်ထဲမှာ သာယာတဲ့ ခံစားမှုမျိုးကို ပေးပါတယ်။ သူက မလှုပ်ရှားဘဲ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ မျက်လုံးချင်း စုံမိတော့ “အထဲကို ဝင်သွားပြီ သိလား” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောမိဘူး။

သူက အောက်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်မ ခေါင်းကို ပင့်ပြီး ကျွန်မဟာထဲ သူ့ဟာကြီး စပ်ယှက်နေတာကို ပြတယ်။

“တွေ့လား၊ ညီမဟာထဲ အစ်ကို့ဟာကြီး ဝင်နေတာ” ဆိုပြီးတော့။ ကျွန်မကတော့ ဆီးစပ်နှစ်ခု ထိကပ်နေတာပဲ တွေ့ရတယ်။ ဝင်နေတယ်ဆိုတာတော့ ခံစားပြီးတော့ပဲ သိနိုင်တယ်။ “တွေ့လား” လို့ ထပ်မေးတော့ ကျွန်မလည်း “အင်း” ဆိုပြီး ဖြေလိုက်မိတယ်။ ကိုယ့်အသံမှာ မောဟိုက်သံလေး ပါနေတယ်။ သူ့ဟာကို အနည်းငယ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ နောက် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်မ ပေါင်တွေကို ဖိပြီး ဆက်ခါဆက်ခါ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ပါတော့တယ်။

သူ့ဟာကြီး ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်တိုင်း အတွင်းသားတွေကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး မီးပွင့်မတတ် ခံစားရတယ်။ ထုတ်လိုက်ချိန်မှာ လွတ်သွားသလို ဖြစ်ပြီး ပြန်ထည့်စေချင်တယ်။ ဆောင့်ထည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျေနပ်သွားသလိုပဲ။ သူ ဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင်း ဆီးစပ်နှစ်ခု ထိတဲ့ တဖတ်ဖတ်မြည်တဲ့ အသံဟာ အတော် ကျယ်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဘယ်လို တုံ့ပြန်နေမိမှန်း မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ မြန်လာလေ ခံစားရတာ ပြင်းထန်လာလေပါပဲ။ စပ်တဲ့ နာကျင်မှုဟာ အထိအတွေ့ သာယာမှုအောက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။

သူ့ဆီကလည်း “ဟား… ဟား” ဆိုတဲ့ အော်သံ ကြားရတယ်။ နောက်ဆုံး ဆောင့်ခနဲ ထိုးထည့်ပြီး ဖိကပ်ထားပါတယ်။ ထည့်လျက်နဲ့ သူ့ဟာကို ဝိုက်ပြီး လှည့်တယ်။ အထဲမှာ ကန့်လန့် အမွှေခံလိုက်ရတဲ့ အဲ့ဒီအရသာက အထွတ်အထိပ်လိုပဲ။ ဖိထားတဲ့ သူ့လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ သူ ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတာကို သိလိုက်သလို သူ့ဟာကြီးက ကျွန်မ အထဲမှာ ပြည့်ကျပ်သွားသလိုပါပဲ။

ကျွန်မကလည်း သူ့ဟာကြီးကို မလွတ်တမ်း ထည့်ထားစေချင်မိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မဟာထဲ ရောက်နေတဲ့ သူ့ဟာကြီးကို “အား” ခနဲ အော်လိုက်မိပြီး အားကုန် ညှစ်ညှစ်လိုက်မိတယ်။ သူက ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတိုင်း ကျွန်မကလည်း ညှစ်လိုက်မိတိုင်းပါ။ မျက်စိတွေလည်း မှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ ပါးစပ်နဲ့ အသက်ရှူနေရပြီး လူလည်း ဘယ်လိုပုံ ဖြစ်နေသလဲ မသိတော့ပါဘူး။

“ဟား” ခနဲ သူက တစ်ချက် အော်ပြီး “အချစ်ရည်တွေ ထည့်လိုက်ပြီ” လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ထည့်လျက်နဲ့ ကျွန်မပေါ် ကုန်းလိုက်ပြီး ပါးတွေကို နမ်းပါတယ်။ နောက် အပေါ်ကနေ မိုးပြီး လှဲတယ်။ နားနားကပ်ပြီး ညစ်တီးညစ်ပတ် စကားတွေ ပြောပါတော့တယ်။ “ပါကင် ပေါက်သွားပြီ” တဲ့၊ “ကောင်းလား” တဲ့၊ “ညီမ စောက်ပတ်က လိုးလို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ” တဲ့၊ “စေးကြပ်နေတာပဲ” တဲ့လေ။ “မပြောနဲ့” လို့ ကျွန်မ အော်လိုက်မိတယ်။

နောက်တော့ သူက ထလိုက်ပြီး သူ့ဟာကို နှုတ်လိုက်တယ်။ ပွတ်တိုက်ပြီး အထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့ အရသာကလည်း တစ်မျိုးပါပဲ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မမြင်ရပေမဲ့ ပူပူနွေးနွေး ခပ်စေးစေး အရည်တွေဟာ အထဲက ထွက်ပြီး ဖင်ကြားထဲကို စီးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မွေ့ယာ ပေကုန်မှာပဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ထပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ် လုပ်တော့ သူက ကျွန်မကို တားတယ်။ သဘာဝအတိုင်း ထားလိုက်တဲ့။

သူက တင်ပါးအောက်က ခေါင်းအုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မဘေးမှာ လှဲအိပ်တယ်။ ကျွန်မကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြီးတော့ ခြေတစ်ဖက်ကို သူ့အပေါ် ဆွဲတင်ပြီး ခွခိုင်းတယ်။ သူ့ပခုံးသားကို ခေါင်းအုံးရင်း သူ့ကို ပြန်ခွဖက်ထားလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက် ကြားနိုင်လောက်အောင် နှစ်ယောက်စလုံး မောဟိုက်နေတာပေါ့။ အရည်တွေ စိုနေတဲ့ သူ့ဟာကို ကျွန်မပေါင်နဲ့ ဖိထားမိသလို ကျွန်မဟာထဲက ထွက်ကျလာတဲ့ အရည်တွေကလည်း သူ့ပေါင်ကို စိုကုန်ပါတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တွေမှာ ဖွင့်တတ်တဲ့ သီချင်းထဲက “ဖဲမွေ့ယာထက်ဝယ် ချစ်သူနှစ်ဦး ချစ်ရည်လူးတယ်” ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ကြားယောင်လိုက်မိပြီး မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

တရေးနိုးတော့ အခန်းမီးက ဖွင့်လျက် ရှိနေပါသေးတယ်။ သူ့ကို ဖက်လျက်ပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ စောင်ပါးလေးပဲ ခြုံထားကြတယ်။ “နိုးပြီလား” လို့ သူက မေးတယ်၊ သူလည်း တရေးနိုးပုံပဲ။ “ထ၊ ရှူးပေါက်ရအောင်” ဆိုပြီး ပြောတော့ ကိုယ်လည်း ဆီးသွားချင်သလို ရှိတာနဲ့ ထထိုင်လိုက်တယ်။ သုတ်ရည်တွေနဲ့ ပေပွထားတဲ့ ပေါင်ရင်းတွေက ကော်သုတ်ပြီး ခြောက်သွားသလိုပဲ။ အရေပြားက ခပ်တောင့်တောင့် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါတွေကိုလည်း ဆေးဦးမှလို့ တွေးလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သား ထပြီး ရေချိုးခန်း ဝင်ကြတယ်။ ရှူးပေါက်တော့ အပေါက်ဝက စပ်ခနဲ စပ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ရေဆေးတဲ့အခါကျတော့ ဆီးစပ်တစ်ခုလုံးက ချွဲကျိကျိ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်တော့ သူက သူ့ဟာကို ရေဆေးနေတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ဘေးမှာ အသာဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရေဆေးလိုက်တယ်။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လို့ ကုတင်ပေါ် ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ စွန်းထင်းနေတဲ့ အကွက်လေးတွေကို တွေ့ရတယ်။ သွေးစလေးတွေနဲ့။ တစ်သက်လုံး ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ အပျိုစင်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး အမှတ်အသားပါပဲ။ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် လစ်ဟာသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သဘက်နဲ့ ရေကုန်းသုတ်နေတုန်း သူက နောက်ကနေ လာထိတယ်။ သူ့ဟာကြီးက တင်ပါးနှစ်ခုကြား လာထောက်တာပေါ့။ ကျွန်မက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်တော့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ပြီး နို့တွေကို အုပ်ကိုင်ပါတော့တယ်။ ကျွန်မ လည်ဂုတ်သားကို တပြွတ်ပြွတ် နမ်းရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လက်နဲ့ ဖိလိုက် ညှပ်လိုက်လုပ်ပြီး ကစားတယ်လေ။ တကယ်တော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လိင်စိတ်ရဲ့ သော့ချက်တွေပါပဲ။ ရင်သားဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို တင်းခနဲ ဖြစ်လာပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်မတ်လာပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ရွစိရွစိနဲ့။ ရွစိရွစိဆိုတာ တစ်ခုခုနဲ့ ပွတ်တိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာတာမျိုး။

သူက ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး လေးဘက်ထောက်ခိုင်းတယ်။ သူ နောက်ကနေ ခွေးပုံစံလို လုပ်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်လေ။ ဒါနဲ့ မနေ့က ပုံစံအတိုင်း ခါးကို ညွတ်၊ တင်ကို ပစ်၊ ပေါင်ကို အလိုက်သင့် ကားပေးလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မခါးကို နည်းနည်း ဖိချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ကျွန်မဟာကို သူ့လက်နဲ့ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်တော့တာပါပဲ။ နောက် အောက်ကို တွဲကျနေတဲ့ နို့တွေကိုလည်း ကစားတယ်။ ပြီးတော့ နားနားကပ်ပြီး ပြောတယ်။ “ညီမဟာလေးက နောက်မှာ ပြူးနေတာပဲ” တဲ့လေ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ မရှက်မိတဲ့အပြင် စိတ် ပိုကြွလာမိသလိုပဲ။

နောက် ကျွန်မနောက်မှာ ထိုင်ပြီး မိန်းမကိုယ်ကို စနမ်းပါတော့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ တင်ပါးတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ ပွတ်တာရှင့်။ နောက် ကျွန်မဟာကို လက်နဲ့ ဖြဲလိုက်တာကို သိလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်နဲ့ ထိတွေ့တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပါးစပ်က ညည်းသံပေါင်းစုံ ထွက်သွားမိလောက်အောင်ပါပဲ။ တစ်ချက်တစ်ချက် ခြေတွေလက်တွေ ချည့်သွားသလိုပဲ။ အစေ့ကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ညှပ်ချေတယ်။ ယောနိ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ညှပ်ပြီး ဆွဲတယ်။ အပြင်းထန်ဆုံးကတော့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ဖြဲပြီး အတွင်းသားကို လျှာနဲ့ လျက်တာပဲ။ “အား” ခနဲ အော်လိုက်မိပြီး “ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ” လို့ မေးလိုက်မိသည်အထိပါပဲ။

သူကလည်း စိတ်တိုင်းကျလုပ်၊ ကျွန်မမှာလည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ခံစားပေါ့။ အခန်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ညည်းသံတွေ၊ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ နမ်းရှုံ့သံတွေ၊ လျှာနဲ့ လျက်တဲ့ အသံတွေ ကြီးစိုးနေတာပေါ့လေ။

အဲ့ဒီလို သူ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်တာ အတော်ကြာမှ ရပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ကျောပေးပြီး ကုန်းထားတော့ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ မမြင်ရဘူး။ ရုတ်တရက် “ဖြန်း” ခနဲ ကျွန်မ တင်ပါးတွေကို ရိုက်ပါတယ်။ နာတာထက် ပူခနဲ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုရင် ပိုမှန်မယ်။ ပြီးတော့ တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ ကိုင်လိုက်ပြီး မရှေးမနှောင်းမှာပဲ သူ့ဟာကြီးက ကျွန်မဟာထဲ ဇွတ်ခနဲ တိုးဝင်လာပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီလို စပြီး တိုးဝင်တဲ့ ဆောင့်ချက်ဟာ အကောင်းဆုံး ခံစားမှုတစ်ခုပါ။ “အ” ခနဲ အသံထွက်သွားမိပါတယ်။ တစ်ခဏလောက် ငြိမ်နေပြီးတဲ့နောက် သူက ထိုးလိုက်သွင်းလိုက် အဆက်မပြတ် လုပ်ပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီခံစားမှုဟာလည်း သာယာဖွယ် ဖြစ်ပေမဲ့ ပထမဆုံး ထိုးချက်နဲ့တော့ ခံစားရမှု ကွာပါတယ်။ မပြောပြတတ်တဲ့ ခံစားမှုပါပဲ။

ခဏနားလိုက်ပြီး ကျွန်မ တင်ပါးတွေကို လက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စည်းချက်မှန်မှန် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် နောက်ကနေ လုပ်တာက ပထမအခေါက်တုန်းကထက် ခံစားရတာ ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် မိန်းမကိုယ်အဝက စပ်ခနဲ စပ်ခနဲ ဖြစ်သွားတာကတော့ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပါပဲ။ သူ့ဟာကြီးက ကျွန်မရဲ့ ယောနိ အရှေ့နံရံကို ထိုးထိုးပြီး ပွတ်သွားတဲ့ ခံစားမှုဟာ ပြောမပြတတ်အောင်ပါပဲ။

ကျွန်မခါးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်လုပ်ရင်း တင်ပါးကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ရိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ “ကောင်းလိုက်တာကွာ” ဆိုပြီးလည်း ပြောတယ်။ အဲ့ဒီလို လုပ်နေရာက စည်းချက်မှန် လုပ်နေရာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိန်မြန်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခံစားရမှုကလည်း စိပ်လာပြီး ခေါင်းအုံးတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်မိပါတယ်။

ပါးစပ်ကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် “အား” ခနဲ အော်လိုက်မိတယ်။ လက်တွေဟာ တွန်းကန်ထားနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ခေါင်းဟာ ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူက တင်ပါးကို ဖိကိုင်ပြီး ဆောင့်ခနဲ ဆောင့်ခနဲ ထိုးထိုးထည့်ပါတော့တယ်။ ဆောင့်ချက်တိုင်းဟာ အသည်းပေါက်မတတ်ပဲ။ အကြိမ် တော်တော်များများ ဆောင့်လိုက်ပြီး သူ့ဟာကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အပေါက်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ အရသာဟာလည်း တစ်မျိုးပါပဲ။

ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကို ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး ပက်လက်ပုံစံ ဖြစ်အောင် လုပ်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ပေါင်တွေကိုကားပြီး ခြေထောက်ကို ကွေးပေးလိုက်တယ်။ သူက ပခုံးနဲ့ ကျွန်မ ခြေသလုံးတစ်ဖက်ကို ထမ်းပင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကြီးကို ကျွန်မဟာထဲ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ သူ့ဟာက အရမ်းကို ကြီးမားတုတ်ခိုင်နေသလို ခံစားရတယ်။ သူ့ပေါင်ရင်းနဲ့ ကျွန်မ တင်ပါး ရိုက်သံ တဖတ်ဖတ်ထွက်အောင် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် တရစပ် လုပ်ပါတော့တယ်။ သူ့ပါးစပ်ကလည်း တအင်းအင်း တအားအား ညည်းသံတွေထွက်၊ ကျွန်မမှာလည်း ဖျတ်ဖျတ်ကိုလူးပေါ့။

ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ခနဲ ဆောင့်ခနဲ သုံးခါလောက် အလုပ်ခံလိုက်ရတဲ့အခါမှာ သူ့ခြေထောက်တွေကို လက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲလိုက်မိပြီး တင်ပါးကို ပင့်ပေးလိုက်မိတယ်။ သူ့ဟာကြီး တစ်ခုလုံး ထိုးထည့်ထားတာမျိုးကို အရမ်းခံချင်တယ်။ သူကလည်း အတင်းဖိပြီး ထိုးထည့်ထားတယ်။

ကျွန်မဟာထဲ သူ့ဟာကြီး တစ်ခုလုံး ပြည့်ကျပ်နေသလို ဖြစ်သွားပြီး ဆက်ခါဆက်ခါ ညှစ်ညှစ်လိုက်မိတယ်။ ယောနိ ကြွက်သားတွေဟာ တုန်ခါကုန်သလိုပါပဲ။ သူကလည်း ဖိထည့်လိုက် ဖိထည့်လိုက်နဲ့ သုတ်ရည်တွေ ထွက်နေတာကို သိနေပါတယ်။ သူ ပန်းထုတ်လိုက်တိုင်း ယောနိထဲမှာ နွေးခနဲ ဖျစ်ခနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်။ နောက် ကျွန်မ ခြေသလုံးတွေကို ပခုံးနဲ့ ပင့်လျက်ပုံစံနဲ့ပဲ ကျွန်မကိုယ်ပေါ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြိုကျလာပါတော့တယ်။

သူ့ရဲ့ ထွက်သက်ဟာ ကျွန်မ လည်ပင်းကို လာရိုက်ခတ်နေပြီး နှစ်ယောက်စလုံး မောဟိုက်နေပါတယ်။ ပခုံးနဲ့ ပင့်တင်ထားတဲ့ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ လွတ်ကျသွားပြီး ခြေပစ်လက်ပစ် ကားပေးထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ကြားမှာ မှောက်လျက်ကြီးဆိုတော့ စုလို့ မရဘူးလေ။ စိတ်ကို လျှော့လိုက်ပြီး ခြေပစ်လက်ပစ် နေလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ သူ့ဟာက ကျွန်မဟာထဲက ပြွတ်ခနဲ ထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ သုတ်ရည်နွေးနွေးတွေကလည်း ထွက်ကျပြီး ဖင်ကြားထဲ စီးကုန်ပါတယ်။

အမောပြေတော့ သူက “အအေးမမိအောင် အင်္ကျီဝတ်ကြရအောင်” လို့ ပြောပြီး ဘီရိုထဲက တီရှပ်အဖြူတစ်ထည်ကို ထပြီး ထုတ်ဝတ်တယ်။ ကျွန်မလည်း အိတ်ထဲက ဘလောက်စ်တစ်ထည် ထုတ်ဝတ်လိုက်တယ်။ ထမီဝတ်ဖို့ ထုတ်တော့ သူက “မဝတ်နဲ့တော့” တဲ့။ ဘလောက်စ်အင်္ကျီက တိုတော့ ဆီးစပ်လောက်ပဲ ဖုံးနေတယ်လေ။ သူ့အောက်ပိုင်းကလည်း တန်းလန်း၊ ကျွန်မ အောက်ပိုင်းကလည်း ဟောင်းလောင်းပေါ့။

ကုတင်ပေါ်မှာ စောင်ခြုံရင်း နှစ်ယောက်သား လှဲအိပ်လိုက်ကြတယ်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်မ ပခုံးအောက်ကို လျှိုလာပြီး သူ့ဘက်ကို ဆွဲလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပခုံးသားကို ခေါင်းအုံးရင်း ဘေးတစ်စောင်းနဲ့ သူ့ကို ပြန်ဖက်လိုက်မိတယ်။ ခြေထောက်ကို သူ့အပေါ် ခွလိုက်တော့ သူ့ဟာကြီးကို ပေါင်နဲ့ ထိမိတယ်။ တစ်ခါမှ မနေဖူးတဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ပုံစံနဲ့ ဖြစ်နေပြီး အခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေရပေမဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ ကျွန်မစိတ်ထဲ မလုံမခြုံ မဖြစ်မိဘူး။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ လုံခြုံစိတ်ချမှုတစ်မျိုးကို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်နေပြီလေ။ ကျွန်မ တစ်ခဏအတွင်း စိတ်ချလက်ချနဲ့ အိပ်မောကျသွားတာပါပဲ။

ကျွန်မ နိုးလာတော့ နံနက် အလင်းရောင်ကို မြင်နေရပြီ။ ခန်းဆီး အရောင်နုနု ကာထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေက ခပ်လင်းလင်းပေါ့။ ရုတ်တရက် “ငါ ဘယ်မှာ ရောက်နေပါလိမ့်” လို့ တွေးမိပြီး ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ဆက်တည်း ခံစားမိလိုက်တာက ပေါင်ခွကြားတစ်ခုလုံး ကြိမ်းနေတာပါပဲ။ အိပ်ရေးဝလို့လား မသိ၊ လူက လန်းဆန်းနေတယ်။ ဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက နိုးနေပြီ။

“နိုးပြီလား” လို့ မေးတော့ “အင်း” လို့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်မကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး နဖူးနဲ့ ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းတယ်။ “ညက အဆင်ပြေလား” တဲ့၊ “အင်း” လို့ ဖြေလိုက်တော့

“ကောင်းလား” လို့ ထပ်မေးတယ်။

“မသိဘူးကွာ” လို့ ပြောပြီး ရှက်တာနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် မျက်နှာနဲ့ အုပ်လိုက်တာပေါ့။ သူကတော့ နားနားမှာ စကား တတွတ်တွတ် ပြောတော့တာပဲ။

“ကိုတော့ ညက အရမ်းကောင်းတာပဲ သိလား” တဲ့။ “ညီမ ဟာလေးက စေးနေတာပဲ” တဲ့။

“မပြောနဲ့” လို့ ပြောတော့ “ပြောမှာပဲ” ဆိုပြီး အနားကပ်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။

“လင်မယား ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပေါ့” တဲ့။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း အင်္ကျီအောက်ကနေ လျှိုပြီး ရင်သားတွေကို ကလိနေတယ်လေ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို အထိခံရ အပွတ်ခံရတာ သာယာမှုတစ်မျိုးပါပဲ။ ချက်ချင်းဆိုသလို ရင်သားတွေ တင်းပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောင်လာသလိုပဲ။

“ညီမ ဟာလေးက အရမ်းလှတာကွ၊ ဖင်ကုန်းထားတုန်းက နောက်ကို ပြူးနေတာလေးက ချစ်စရာလေး” တဲ့။

“ဟာ… ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ ဒါကြီးက ဘယ်လိုလုပ် လှမှာလဲ” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မဟာကို ကျွန်မ လှတယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်မိပါဘူး။ ဘယ်မိန်းမဟာကိုမှလည်း လှတယ်လို့ မထင်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ လှတယ်လို့ အပြောခံလိုက်ရတာကိုတော့ ကျေနပ်မိတယ်။ မိန်းကလေးပဲ၊ ဘာမဆို လှတယ်လို့ အပြောခံချင်တာကိုး။

“လူကိုတော့ လှတယ် မပြောဖူးဘူး၊ ဒါကြီးတော့ လှတယ်တဲ့လား” လို့ စကားနာထိုးလိုက်တော့ “လူက လှပြီးသားမို့ ပြောစရာမလိုဘူး” တဲ့လေ။ သူက ထပ်ပြောတယ် “တကယ်ကွ၊ အဲ့ဒါလေးကိုတော့ စွဲသွားပြီ” တဲ့။ ပြီးတော့ “ညီမကို မြင်ကတည်းက ခါးကို ကိုင်ပြီး နောက်ကနေ လိုးချင်တာ သိလား” တဲ့။

ကျွန်မလည်း ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး အော်လိုက်မိတယ်။ “ဟယ်… ဘယ်တုန်းကတည်းက လူကို စော်ကားဖို့ ကြံနေတာလဲ” လို့။ သူက တဟားဟား ရယ်တယ်။ ပြီးတော့ ဆက်ပြောတယ်။ “ညီမတို့အိမ် ပထမဆုံး လာလည်တုန်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ အစ်ကို့ရှေ့က ဖြတ်သွားတုန်းကလေ” တဲ့။ “အစိမ်းရောင် ပါတိတ်ဝမ်းဆက်နဲ့ ခပ်ကားကား ဖင်လေးကို တွေ့လိုက်ကတည်းက၊ သိပြီလား” တဲ့။

ကျွန်မ မျက်နှာ ပူထူသွားသလိုပဲ။ “ညက အဲ့ဒီဖင်လေးကိုကိုင်ပြီး စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လိုက်ရတာ ကျေနပ်သွားတာပဲ” တဲ့။ စပ်ဖြဲဖြဲ ပြီတီတီ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြောနေတဲ့ သူ့ကို မျက်နှာလွှဲလိုက်မိတယ်။ ဒီတော့ သူ့ပေါင်ကြားထဲက ဟာကြီးက မျက်စိအောက် ရောက်လာတာပေါ့။

ထောင်မတ်နေတဲ့ ဟာကြီးကို မြင်တော့ လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး “ဒါကြီးက ဖြစ်နေပြန်ပြီလား” လို့ မေးလိုက်မိတယ်။

“ဟုတ်တယ်လေ၊ မနက်ဆို ဒီအတိုင်းပဲ၊ ready ပဲ” တဲ့။

ထိပ်ဖူးကြီးက အရည်ကြည်ကြည်တွေ သီးလို့။ အဲ့ဒါကြီးကိုတော့ လှတယ်လို့ ကျွန်မ မခံစားရပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုလို့တော့ ခံစားရတယ်။ ခုနက ကြားထားတဲ့ စကားလုံးရိုင်းတွေ၊ နို့သီးခေါင်းကို ကလိခံထားရတဲ့ အရှိန်နဲ့အတူ ပွင့်လင်းလွတ်လပ်မှုကြောင့် ကျွန်မရဲ့ဟာလည်း ရွှဲစိုနေတယ်လေ။

နေ့စဉ် လူမှုဘဝမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ထိန်းသိမ်းရတဲ့ အရှက်တရားတွေ ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ မကောင်းမှုတစ်ခု မဟုတ်သော်ငြားလည်း စိတ်ရဲ့ စေရာကို အလိုမလိုက်ကြရပါဘူး။ အဲ့ဒီ လူမှုဘဝရဲ့ အလွန် ကိုယ်ပိုင်ဘဝမှာတော့ တစ်ကိုယ်တည်း ပေါက်ကွဲဖြေသိမ့်ပိုင်ခွင့် ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်အထီးကျန်ပြီး ခြောက်ခြားလွန်းပါတယ်။ တစ်ပါးသူ မသိစေလိုတဲ့ အရှက်တရားအတွက် ဖုံးကွယ်သိုဝှက်ရတာကိုက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုပါ။

အခုတော့ ကျွန်မဟာ ကိုယ်ယုံကြည်စိတ်ချတဲ့ ဘဝကြင်ဖော်တစ်ယောက်နဲ့အတူ လွတ်လပ်ပေါက်ကွဲခွင့်ကို တရားဝင် ရခဲ့ပါပြီ။ ရှက်ရွံ့မှုတွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေဟာ လွင့်စင်လွတ်ကျကုန်ပါတယ်။ လွတ်လပ်မှု၊ ဆိတ်ငြိမ်မှု၊ ပွင့်လင်းမှုနဲ့ သွေးသားဆန္ဒဟာ ထပ်တူကျသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။ ခပ်မဆိုင်းဘဲ သူ့အပေါ် ခွထိုင်လိုက်မိတယ်။

ပြီးတော့ သူ့ဟာကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မဟာနဲ့ သူ့ထိပ်နဲ့ ပွတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ နှစ်ခုရဲ့ ထိတွေ့မှုဟာ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် လက်နဲ့ ထိတွေ့တာထက်တောင် နူးညံ့ပြီး ခံစားမှု ကောင်းပါရဲ့။ ပါးစပ်က ညည်းညူသံ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြုလိုက်မိတယ်။ သူ့အသက်ရှူသံရော ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံပါ ကြားနေရတယ်။ သူ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ဒူးခေါင်းတွေကို လာကိုင်တယ်။ ပြီးတော့ “အင်္ကျီကို လှန်တင်လိုက်… နို့တွေ မြင်ရမှ မိုက်တာ” လို့ လှမ်းပြောတယ်။

စိတ်ရိုင်းတွေဟာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူ ထကြွကုန်ပါပြီ။ ကျွန်မ ဘလောက်စ်အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်မိတယ်။ မျက်စိကို မှိတ်၊ သူ့ဟာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်မဟာရဲ့ အဝမှာ သေသေချာချာ တေ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အသာအယာလေး ထိုင်ချလိုက်မိပါတော့တယ်။

ရေးသားသူ – phoebe